Wie met Ed de Goeij het veld op stapte, stond met 1-0 achter. De lange slungel met zijn vlassige snorretje deed zijn tegenstanders in de spelerstunnel gniffelen. De Goeij maakte het niets uit dat ze hem uitlachten. Kijken wie er na de wedstrijd nog lacht, dacht hij dan. Hij hield niet van paspoes. Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg, dat soort levenswijsheden. De Goeij speelde in zijn twintigjarige carriere slechts voor vier clubs, Sparta, Feyenoord, Chelsea en Stoke City. Een echte clubhopper is hij nooit geweest. Waarom zou je ook van club wisselen als je het ergens naar je zin hebt?  Ed de Goeij werd kampioen en won de beker met Feyenoord en veroverde de Europacup II met Chelsea. Daarna vertrok hij naar Stoke City. Voelde hij zich niets te groot voor. Op Stamford Bridge at hij tussen de middag zijn zelfgesmeerde boterhammetjes met kaas. Terwijl zijn teamgenoten de discotheken van Rotterdam, Londen en Newcastle onveilig maakte, zat Ed de Goeij lekker te puzzelen. Hij kon uren wakker liggen als hij het juiste stukje niet had kunnen vinden. De Goeij probeert nu trainer te worden. Eerst probeerde hij het als keeperstrainer bij Chelsea, toen als assistent bij Queens Park Rangers. Na een half jaar werd hij ontslagen. Pure imagokwestie. Welke club wil er nu een coach waarbij je voor de wedstrijd al met 1-0 achterstaat?