‘O, verdorie,’ dacht Heinz Stuy bij het schot van de Willem II-speler dat op de paal eindigde. Hij was speciaal naar Alkmaar gekomen om te zien hoe zijn record, zíjn record, niet zou worden verbroken door AZ-keeper Romero. Stuy had zelfs een bosje bloemen gekocht bij tankstation Van den Bom, een kleinigheidje voor de knul die ervoor zou zorgen dat hij niet in de vergetelheid zou raken. ‘Kom op, Willem II,’ fluisterde hij tegen zijn vrouw, die al jaren het gezever moest aanhoren hoe hij het record in handen kreeg. Toen gebeurde het. Stuy zag het gebeuren. Saïd Boutahar aan de bal, hij schiet, de bal wordt aangeraakt door een AZ-verdediger en verdwijnt achter Romero. ‘Yeeeees,’ schreeuwt Stuy het uit. ‘Yeeeees.’ De mensen die om hem heen zitten kijken vol medelijden naar die juichende oude man. Het ziet er dan ook een beetje triest uit. ‘Mijn record, mijn record.’ Na de wedstrijd gaat Stuy naar Boutahar om hem de bloemen te geven. ‘Alsjeblieft, knul, je hebt het verdiend.’ ‘Wie bent u?’ ‘Ik? Ik ben Heinz Stuy. Recordhouder.’ ‘O.’ Hij draait zijn Opel Omega het parkeerterrein van het DSB-Stadion af. Wat een fantastische avond! Tot over een paar jaar, Heinz, nu weer lekker terug naar de geraniums.