“Dus je doet het, Leo?”
“Tuurlijk, Erik, ik ben de flauwste niet. Écht niet, Erik!”
“Ben je er al uit met de Poolse bond?”
“Hier word ik zó moe van.”
“Hoe bedoel je, Leo?”
“Wat ik zeg, Erik, dat ik er zó moe van word. Ik heb overal in de wereld gewerkt. In Spanje heb ik het, geloof ik, niet slecht gedaan, Erik. Mexico, Zwitserland, Saudi-Arabië, Turkije, Trinidad & Tobago, toch ook geen kleintjes. En dan zou ík , op mijn leeftijd, me laten piepelen door zo’n mannetje in Polen. Schei toch uit, Erik!”
“Maar, Leo, zo bedoelde ik het niet.”
“Schei toch uit, Erik! Hier heb ik veel te veel voor meegemaakt. Denk jij dat ík Feyenoord nodig heb? Denk je dat? Laat mij maar lekker zitten in Polen, hoor! Ik zit mijn pensioen daar wel uit. In Polen zitten de mensen de hele dag bier te drinken, heerlijk toch? Beter dan de hele dag koffie. Ik word zo moe van dat gezeur van je, Erik!”
“Ok, Leo, bedankt dat je naar Rotterdam komt. We maken er samen iets moois van.”
“Schei toch uit, Erik, schei toch uit!”