Een cultheld kiezen uit het Feyenoord van 1993, hét team dat voor de een na laatste keer de Coolsingel met de kampioenschaal betrad, is niet gemakkelijk. Ruud Heus: cult. Arnold Scholten: cult. John de Wolf: dikke cult. Regi Blinker: zeker cult. Ed de Goey: reeds tot cultheld geslagen. Henk Fräser: keihard cult. Ik kies deze keer van Ulrich van Gobbel, de pijlsnelle rechtsback. Het verhaal gaat dat deze Nederlander met Surinaamse roots de 100 meter liep in 10,40. Uli was een échte Feyenoorder. Hij speelde twee jaar voor Galatasaray en twee jaar voor Southampton, maar voelde zich alleen in Rotterdam op zijn plek. Ook in 1999, toen Feyenoord voor de laatste keer op de Coolsingel stond, was Uli er bij. Hij en zijn Feyenoord waren kampioen geworden. Zijn hart bonkte toen hij die zee aan Feyenoord-supporters zag. Uli sprong naar voren en greep de microfoon om zíjn fans toe te zingen. ‘Wie niet springt, die is een jood,’ klonk er uit zijn keel. De supporters hadden een nieuwe held. De laatste jaren komt Uli vooral negatief in het nieuws. Het gaat niet goed met hem. Samen met John Veldman en Glenn Helder probeerde hij zijn pensioen te laten uitbetalen, een actie om uit zijn miserabele financiële situatie te komen. Een paar jaar later werd Uli veroordeeld voor het verduisteren van lease-auto’s.