Eens per jaar is het zover. Clarence Seedorf heeft zijn spreektijd nodig. Eens per jaar krijgt Nederland te horen dat hij er niets van begrijpt dat hij niet in Oranje speelt. Dat hij zoveel jaren ervaring heeft. Dat hij altijd in de basis staat bij AC Milan, een van de grootste clubs ter wereld. Dat hij best op de bank wil zitten. Dat hij zich daar niet te groot voor voelt. Dat hij gewoon weer beschikbaar is.

Maar Seedorf begrijpt één ding niet: supporters mogen hem niet. Hoe het komt, is het zijn uitstraling, zijn manier van voetballen, zijn hautaine houding, ik kan het niet zeggen, het is een groot raadsel. maar het is een feit dat Seedorf een van de minst geliefde voetballers  is. Zelfs bij zíjn cluppie, de plaatselijke AC, fluiten de supporters hem uit. Die status zal hij altijd houden. Hoe goed hij bij AC Milan ook speelt, de harten van de fans zal Seedorf nooit kunnen stelen. Triest, maar waar. Hij zou dit nu zo onderhand zelf ook moeten weten. Maar elk jaar, in maart 2010 is de volgende editie, komt Seedorf met een pijnlijk interview. Sorry, jongen, je bent een goede vent, maar we mogen je gewoon niet. Zo simpel is het.