Nu AZ-doelman Romero zijn hand heeft stuk geslagen, is er nog maar één keeper van internationaal niveau over in de eredivisie: Jeroen Verhoeven. Om de één of andere reden gaat het altijd over het gewicht van de man, maar waar het om draait is natuurlijk dat hij gewoon een fantastische keeper is. Eenzaam aan de top. Misschien niet zo atletisch, maar met een goede techniek, mooie lengte (1.97m volgens de Albert Heijn voetbalplaatjes), spectaculaire reflexen, spelinzicht en uitstraling.

Dat kun je over de rest van het keeperscollectief in Nederland niet zeggen. Jelle ten Rouwelaar is nooit om aan te zien geweest. Andreas Isaksson valt bij elke bal achterover – keepersfout nummer één. Henk Timmer is de doelman met de minste sprongkracht ooit gesignaleerd. Kenneth Vermeer is zo’n vijftien centimeter te klein. Vorm te wisselvallig. En als het aan showkeeper Piet Velthuizen ligt, gaat hij het liefst met beide benen naar élke bal.

Maar de meest overschatte van allemaal is toch wel Maarten Stekelenburg. Het eeuwige talent. Hij moet die bijnaam ergens in de jeugd hebben gekregen, want zolang hij in het eerste van Ajax speelt is er van dat talent niets meer vernomen. De goede jongen, want dat is hij vast, heeft nog nooit een punt voor zijn club gepakt. Zelfs in de uitwedstrijd tegen Fiorentina was hij niet zo goed als iedereen beweert. Die jubellarij dankte hij voornamelijk aan Alberto Gilardino die in de zestien over de bal struikelde. Dat niet geloste schot had Stekelenburg zelfs in zijn allerbeste vorm nooit gekeerd. Dat iedereen na de wedstrijd zo hard voor hem stond te juichen, zou je de wet van de relativiteit kunnen noemen.

Ooit zag ik Hans van Breukelen advies geven aan Stekelenburg over de psychologische oorlogsvoering voorafgaand aan een penalty. Hans had ooit een lullige opmerking tegen Danny Blind gemaakt over diens vrouw die bijna moest bevallen, zei hij, die “op knappen stond” in Hans zijn kwaaijongensjargon. Danny natuurlijk volledig uit zijn concentratie. Penalty mis. Klemvast voor Hans. PSV weer een belangrijke wedstrijd gewonnen. Allemaal niets voor  de Stekel. Dat zag je meteen. Nooit in de buurt van die stip gekomen. Alleen als hij weer eens onder een voorzet door zeilde.

Toch gek dat Nederlandse topclubs zo weinig in hun keepers investeren. Het is, in een spelletje waar de nul houden het belangrijkst lijkt geworden, immers de belangrijkste speler op het veld. Zonder goede keeper geen nul, en dus nooit een prijs.

Ajax had in de jaren negentig Edwin van der Sar. PSV de afgelopen vier kampioensjaren Heurelho Gomes. Die hielden vaker wél de nul dan niet. Het gouden Nederlands elftal van ’88 had Van Breukelen. Spanje had verleden jaar Iker Casillas. AZ dit jaar Romero.

FC Volendam heeft Verhoeven, en daarom blijft de club in de eredivisie. Dat kan niet anders. Zelfs de beker is niet te hoog gegrepen voor de club uit het Noord-Hollandse vissersdorp. Heerenveen mag dan over het geheel genomen beter zijn, maar Brian Vanderbussche en Jeroen Verhoeven, dat is toch geen vergelijking. Ballen waar Vanderbussche naartoe moet zweven, pakt Verhoeven letterlijk met twee vingers in de neus.

FC Twente daarentegen zal lastiger worden. Die hebben Sander Boschker. Degelijk. Maar je weet nooit wie er geblesseerd raakt. Ook Boschker kan een harde muur tegenkomen.