Je hebt woorden, die klinken precies als hetgeen zij uitdrukken. Fluisteren kun je bijvoorbeeld niet schreeuwen. En het Spaanse woord voor waterval - in het Nederlands niet meer dan een beschrijving van het geobserveerde - is cataratas. Spreek uit: kattarrattass. Het water klettert je bij het uitspreken bijna uit de mond.

De beste bijnamen voor voetballers zijn ook die namen die niet zozeer beschrijven hoe zij er uitzien of hoe zij de bal beroeren, maar diegene die de kern van hun persoon tot in detail beschrijven. Messi is geen echte flo. Hij is alleen klein. Maradona had pluizig haar, maar als ik mij een dribbelend pluisje voorstel, zie ik toch iets anders. Een pluisje is in mijn ogen wit, om maar eens wat te zeggen.

Ariel Ortega heet ook wel El Burrito. En zelfs als je niet weet wat dat betekent, klopt het al. Helemaal. Het past goed. En dan de vertaling: het ezeltje. Treffend. Het verkleinwoordje doet ´t hem. Het is de liefkozing in het verwijt. De zwakke plek in de irritatie.

Het ezeltje begon zijn loopbaan bij Los Millionaros, River Plate, de club van de rijken in Buenos Aires. En zoals elke Argentijnse nummer tien zou hij de opvolger van Maradona worden. Dat had ook best gekund. Ortega was één van de meest begaafde dribbelaars ter wereld, had een haarfijne vrije trap en een overzicht waar Zinedine Zidane nog jaloers op zou zijn. Hij bracht River Plate in 1996 de Copa Libertadores. Maar Ortega had ook een temperamentje. En dat zat hem nogal eens in de weg.

Niet alleen in de halve finale van het Wereld Kampioenschap in Frankrijk, toen Van der Sar hem verleidde tot een half ingehouden kopstoot. Kleine Ortega kon niet eens goed bij het hoofd van de lange Edwin, maar die ging maar al te graag kermend onderuit. In Europa paste hij met zijn mentaliteit niet goed. Hij versleet drie clubs in zijn eerste vierjarige Europese periode: Valencia, Sampdoria en Parma. Europa heeft het niet zo op nummer 10en en zeker niet op ezeltjes. Zonde.

Nadat hij voor twee jaar terug was gegaan naar River Plate, probeerde het bij Fenerbache in Turkije. Ook hier ging hij al snel weer weg. En nog wel zonder zijn contract te laten ontbinden. Resultaat: een boete van 9,5 miljoen euro en een jaar schorsing door de UEFA.

Dan toch maar weer terug naar Argentinië. Daar maakte hij in 2004 en passant Newell´s Old boys even kampioen. Vervolgens ging hij voor de derde keer terug naar zijn enige echte club: River Plate.

Ortega´s drankgebruik was ondertussen echter al danig uit de hand gelopen. In 2006 speelde hij slechts af en toe een wedstrijdje, als hij een dag vrijaf had van de afkickkliniek.

Dit jaar werd de gedroomde opvolger van Diego Maradona uitgeleend aan Independiente Rivadavia, uit de Argentijnse tweede divisie. Hij kreeg daar een jaarcontract, waarin officieel werd vastgelegd dat hij tussen de trainingen door, twee keer per week verplicht naar de Chilean Special Treatment Center for Alcoholics moet. Ortega is ondertussen 35 jaar oud.

Je kijkt naar zijn talent, naar zijn loopbaan en naar zijn vrije val. Je schudt je hoofd. Je kunt eigenlijk niet eens boos op hem zijn. Wat had je dan van hem verwacht? Het is zoals het moet zijn met het ezeltje. Met Ortega. Wat je voelt is medelijden, medelijden in zijn zuiverste vorm. Prachtig.