Engels voetbal stond ooit voor mooie voetbalverhalen. Sterren als George Best, Paul Gascoigne of  Bruce Grobbelaar domineerden de roddelbladen. Die mannen keken niet op een relletje meer of minder. Het was eerder regel dan uitzondering als zij, of een van hun teammaten, met een kater op de training verschenen. Maar dat maakte niets uit, op zaterdag was het, hup die zwarte voetbalsloffen aan en ploeteren in die modder (in die tijden regende het namelijk ook veel meer in Engeland). Tegenwoordig puilt de Premiership uit van ‘voetbalprofs’, zij doen alles voor de sport inclusief elke week naar de kapper gaan en de roze voetbalschoenen van hun sponsor aantrekken. Het deed me dan ook deugd om te lezen dat zowel de moeder als de schoonmoeder van John Terry opgepakt zijn wegens diefstal. ‘Als hij het niet doet, doen wij het wel,’ moeten de dames, samchtend naar die goede oude tijden, gedacht hebben. Als Terry twintig jaar eerder geboren zou zijn, zou hij zeker een legendarische cultheld zijn geworden, nu moeten we het doen met de cultstatus van zijn familie.