Zijn noppen geslepen, een bosje donzig haar op zijn indrukwekkende schedel, en het shirt quasi-nonchalant half uit de broek. Zo betrad Alex, toch een beetje ónze Alex, het strijdveld voor een glorieuze partij tegen Liverpool, toch ook een beetje óns Liverpool. Want glorieus zou het worden…

Wat een partij werd er op de mat gelegd. Suspense waar zowel Hitchcock als Agatha C een puntje aan kunnen zuigen. Voorsprong voor Liverpool, gelijkmaker door Chelsea, gouden lul van Hiddink, doelpunt van Kuyt; dit zijn kreten die we allemaal wel kennen.

De crux van deze partij ligt in de uithaal van Alex, die met de uithaal resulterende in de 2e Chelsea goal, heeft laten zien dat een coach je van een naar erkenning smachtende loser naar een zelfbewuste topper kan coachen, en dat één schot een toernooi-afloop kan veranderen! We zagen dat de wederopstanding begon met het opeisen van de bal. ‘En nu oprotten allemaal’, is een vrije vertaling van hetgeen Alex zijn teamgenoten, en met name Drogba, opdroeg, ‘ik ga de Champions League voor jullie en Santo Guso binnenslepen.’ De rest is eigenlijk heel mooie geschiedenis.

Terwijl het rechterbovenbeen strak stond van de adrenaline, keek hij eens over en door de muur, zoals hij alleen over en door een muur kan kijken. Een siddering bij zowel keeper als tweede man in de muur waren het gevolg. De kreet, de uithaal, alles volgens plan: zijn plan. Het doelpunt kon gewoon niet uitblijven en de toon was gezet voor een heerlijk Chelsea-avondje.

Deze wederopstanding luidt een beker voor Chelsea in en, helaas Bertje, de World Cup voor de Gouden Kanaries…