11apen houdt van Duits voetbal. Hoe Duitser, hoe beter. Daarom deed het ons goed om in het op de redactie als standaardwerk aanwezige Der Kicker Sonderheft Bundesliga 2009/10 – Das Original seit 1963 (de VI Seizoensgids van Deutschland) een Nederlander te zien stoempen in de 3. (spreek uit: Dritter) Bundesliga. Een liga die puur vechtvoetbal herbergt, waar elke wedstrijd in de laatste minuut wordt beslist in stadions waar bier van 5 procent verkocht mag worden. In dit soort competities vinden we geen Marco van Basten, Frank Rijkaard, Jose Mourinho of een ander raspaardje. In der Dritter Bundesliga zitten werkpaarden. En als je club dan ook nog Carl Zeiss Jena heet, ben je de man. René van Eck is de man. Een Nederlandse trainer die alleen in het Duits een Wikipedia-pagina heeft, verdient alle respect. Gisteren boekte hij de eerste zege met zijn cluppie. Een prachtig moment moet dat zijn geweest.

Met tranen in zijn ogen omhelsde Van Eck zijn spelers: Quido Landzaat, Orlando Smeekes en Jens Truckenbrod. Eindelijk, drie essentiële punten. Van Eck weet dat dit belangrijk is voor het zelfvertrouwen van de ploeg, die eerste overwinning hadden ze nodig, de kop was eraf, de rest zou nu vanzelf wel volgen. Met zijn rechterhand pakte hij de mat in zijn nek. Even dacht Van Eck aan zijn periode bij FC Den Bosch, de tijd dat hij de zijn haarbos liet groeien. De verdediger had zichzelf na een zwaarbevochten 0-0 beloofd om de plakkaat op zijn achterhoofd nooit meer af te scheren. Dit brengt geluk, schreeuwde hij eind jaren tachtig uit.  Vrouwe Fortuna verliet hem sindsdien niet. Een succesverhaal was ik, dacht René van Eck die donkere woensdagavond aan het Ernst-Abbe Sportfeld. Na drie nederlagen twijfelde hij echter aan zijn matje. Bracht deze coupe hem nog wel wat hij ervan verwachtte? Opgelucht haalde Van Eck adem. Mijn matje blijft en Carl Zeiss Jena gaat voor der Zweite Bundesliga, zoveel is zeker.