Hij voelde het al aankomen. Al minstens sinds juni vorig jaar, misschien nog wel eerder. Op onverbiddelijke wijze werden hij en zijn team uitgeschakeld in Oostenrijk. De gang in het Stade de France leek oneindig. Dat hij hier liep, met het lood in de schoenen in het felle tl-licht, is zijn eigen schuld. De spelers namen het gezag over. Maar wie is er opgewassen tegen namen als Gallas, Evra, Ribéry en Henry. Deze voetballers zijn vele malen groter dan hij, een nietszeggend trainertje.

Dat wist hij al toe hij in 2004 aantrad als hoofdtrainer van een elftal dat de afgelopen jaren grote successen had behaald. Ach, aan deze overpeinzingen had hij op dit moment he-le-maal niets meer. Bang was hij niet, hoewel hij wist dat hij als een koe naar de slachtbank werd geleid. Met zijn rechterhand al op de deurklink, bedacht hij nog even wat zijn weerwoord zou zijn. Maar zijn hoofd was leeg, het enige wat hij nu kon doen was het ondergaan. De vernedering die hij nu, een uur voor de wedstrijd tegen Roemenië, moest ondergaan had hij verdiend. De volgende keer zou hij het zeker beter doen, duidelijker zijn. Dat dwingt respect af, tenminste dat had hij van horen zeggen. Met een lange piep gaat de deur open. Het geluid doorklieft de stilte in de kleedkamer. Alle spelers kijken hem aan, in het midden van de kamer, naast de massagetafel, staat Thierry Henry. Een korte knik naar de groep, niemand reageert.