Het Zweedse nationale elftal was ooit een swingend geheel. Elke voetballiefhebber herinnert zich 1994 nog, toen Blågult derde werd. Tomas Brolin, inmiddels 200 kilo schoon aan de haak, heerste op het middenveld. Kennet Andersson en Martin Dahlin schoten ze er vanuit elke hoek in. En dan nog die gekke keeper, Tomas Ravelli, die met zijn dansjes de harten van de kijker veroverde. Hoe anders is dat nu. Wie een wedstrijd van Zweden wil afkijken doet er goed aan een kan koffie en twee Red Bulls klaar te zetten. Niet doorheen te komen! Hoe dat komt?

Aan de spelers kan het niet liggen. Zlatan, Källström, Elmander, Larsson, Rosenberg en Berg zijn toch  aantrekkelijke voetballers. Na het WK 2006 in Duitsland was het voor Zweden eindelijk duidelijk waar het aan lag: bondscoach Lars Lagerbäck. Deze trainer is al vanaf 2000 aan de macht. En, zoals het zo mooi heet, het resultaat is heilig bij hem. Dit mondt uit in slaapverwekkend voetbal waarbij een hele natie hoopt op uitspatting van superspits Zlatan. Heel vervelend om naar te kijken. Al 9 jaar zwaait hij de scepter en er had allang iemand moeten ingrijpen. Het deed me dan ook deugd om in een Zweedse krant te lezen dat Lars Lagerbäck er de brui aan geeft. De Zweedse krant Aftonbladet is te vergelijken met het Engelse The Sun, het Duitse Bild of het Nederlandse NRC Handelsblad. Als deze krant bericht de Lars Lagerbäck, de Zweedse bondscoach, er na het WK of, als Zweden zich niet plaatst, de kwalificatie ermee ophoudt, dan neemt 11apen dat serieus. Een groot gebaar van de bondscoach, deze spelers zijn namelijk een betere coach waard. Co, op naar Stockholm!