Twee dagen lang stond de wereld op z’n kop. Ierland heeft het WK niet gehaald omdat Thierry Henry met een handsbal William Gallas in staat stelde te scoren. Toegegeven, het was een lelijke handsbal. Twee raakte Henry de bal, het zag er wat houterig uit. Europeanen kunnen dat ook eigenlijk niet goed, mooie handsballen maken. Voor prachtig handspel moet je in het gebied zijn waar voetbal niets minder dan een religie is, Zuid-Amerika. Een Europeaan die hands maakt voelt zich schuldig. Henry toonde al berouw, Gaimpaolo Pazzini deed hetzelfde bij de oefeninterland van Nederland tegen Italië.

Ze schamen zich omdat ze ongeoorloofd spel hebben gespeeld. Maar dan die warmbloedige Zuid-Amerikanen. Het woord ‘berouw’ staat niet in hun Spaanse woordenboekje. Alles is geoorloofd om te winnen. Hands? Tuurlijk hebben we het gezien, maar het was de hand van God, da’s toch duidelijk, Europese sukkels? En mooi dat ze het doen. Genieten is het! Een spits die een bal er vol overtuiging met zijn linkerhand in knalt om vervolgens naar zijn hoofd te wijzen. ‘Een kopgoal, mannen, niets aan de hand,’ geeft ie even aan de scheids door. Dat zien we toch veel liever dan een Wout Brama die tijdens Feyenoord-Twente aangeeft dat niet De Guzman maar hij hands maakte, en dat die vrije trap toch echt in het voordeel is van Feyenoord. Wat wil je nou, Wout? De nieuwe Ghandi uithangen, Moeder Theresa uit de geschiedenisboeken drukken. Wees niet hypocriet, een mooie handsbal hoort bij het spel. Niet janken, gewoon doorspelen.