Dit is ‘m dan. Het logo van het EK 2012. Twee bloemen, een met de kleuren van Polen en de ander van Oekraïne, met in het midden een bloeiende bal. Vrolijk, maar het eerste waar ik aan denk als ik Polen hoor zijn niet een drie bloemen. De landen bestaan vooral uit grijze gebouwen die naast fabrieken staan met heel hoge pijpen die heel veel rook uitspuiten. Maar het moest vrolijk, dus, hoewel er geen bloemen in Polen en Oekraïne groeien, moesten er bloemen in het logo. Deze vrolijkheid is een logo-probleem van de afgelopen jaren. Die warmbloedige Portugezen moesten in 2004 zonodig een warm gevoel met hun logo meegeven. Ze kwamen met een hartje. Een EK met een hartje. Twee jaar later kwam Duitsland met een logo met drie lachende gezichtjes. Hou toch op. Achttien jaar eerder kwamen onze Oosterburen met een écht logo. Mijn favoriet logo is dat van het EK 88 (hoe kan het ook anders). Een Duitse vlag met daarbij geschreven UEFA 88. De ware aard van Duitsland in een logo gevat. Prachtig. Het EK 2000 in Nederland en België bracht ook een prima logo. Twee vlaggen in een voetballer, we weten allemaal direct waar het om gaat. Duidelijk. Over vier jaar gewoon een Braziliaanse vlag, een voetbal en hooguit een sambaballetje. Dat is duidelijk. En dus mooi.