‘Zij zijn groot en ik is klein, en dat is niet eerlijk, o nee,’ zei de kleine Calimero regelmatig. Met zijn halve eierdop op zijn kopje keek hij dan beteuterd de camera in. Je zou zo medelijden krijgen met dat lieve zwarte beestje. Hoewel ‘huilie huilie’ Wesley Sonck dezelfde instelling heeft als ouwe getrouwe Calimero, is medelijden voor hem ver te zoeken. De Belgische spits heeft áltijd wat te klagen. Bij Club Brugge is het helaas niet anders. ‘Wat nu weer, Wes-ley?’ ‘Nou, er zijn dus drie spitsen en niet elke spits speelt elke wedstrijd. De rest van het elftal staat wel vast. En dat is niet eerlijk.’ Is dit een op zichzelf staand incident? Nee! Sinds ‘huilie huilie’ Wesley RC Genk verliet, waar hij trouwens wel tot Profvoetballer van het Jaar werd verkozen, is het hommeles. Want als huilie huilie Wesley niet tevreden is, dan zullen we het weten. Hij heeft een history of crying. Eerst Ajax, waar hij gehaald werd als opvolger van de Egyptische boy wonder Mido.

Huilie huilie Wesley maakte het niet waar in Ajax. Eerlijk is eerlijk, hij werd door Koeman op rechts gezet, terwijl het een echte spits is. Maar toch, een zin uit een artikel van Willem Vissers in de Volkskrant: ‘Bij Ajax huilde Sonck in de Belgische pers dat hij zo kritisch wordt benaderd en dat de Arena zo kil is.’ Achteraf, toen huilie huilie Wesley al naar Borussia Mönchengladbach was vertrokken, kregen nog een verhaal te horen. Huilie huilie Wesley werd gepest. Door Rafael van der Vaart en Wesley Sneijder, de twee kabouters van de plaatselijke club. Het grote talent vertrok met de staart tussen de benen naar Duitsland. In de Bundesliga, daar zouden ze talent ten minste herkennen. Maar, u begrijpt het vervolg al. Hoewel huilie huilie Wesley 80.000 euro per maand opstreek ging het bij Mönchengladbach alleen maar bergafwaarts. Ook die goede ouwe Jos Luhukay moest het ontgelden. Huilie huilie Wesley maakte ruzie en kon weer vertrekken. Hij was even stil, maar het is toch weer zover. Huilie huilie Wesley is boos. En de héle wereld moet het weten.