Het is een uitstervend ras. Voetballers die anderen helpen. Wat zeg ik? Mensen die andere mensen helpen. Daarom moeten wij als voetballiefhebbers trots zijn op een man als Henk Vos. Deze voormalige steraanvaller, tegenwoordig door het leven gaand als cultheld, doet het hartje van onze minister van Jeugd en Gezin sneller kloppen. Zó moet dat met normen en waarden. Vos heeft besloten om zijn komende half jaar te steken in het redden van KFC Meerle voor die verschrikkelijke vierde provinciale. Voor een club als KFC Meerle zou degradatie van de derde provinciale naar de vierde namelijk de spreekwoordelijke nekslag zijn. Dat kunnen ze niet aan. Vos heeft met de trainer, die hij goed kent, trouwens duidelijke afspraken gemaakt. Hij zal zijn goaltjes pas voor KFC Meerle gaan maken als de situatie in Haiti onder controle is. Het heeft hem namelijk geraakt als mens, die aardbeving.

Ook heeft Vos in zijn contract laten opnemen dat, mocht KFC Meerle in de nacompetitie terecht komen, hij er niet meer bij zal zijn. Hij heeft een klus te klaren in Zuid-Afrika. Vos heeft besloten dat het WK hét podium is om de wereld te wijzen op de aids-problematiek. Een afspraak met Mandela op de dag van WK-finale staat in de planning. Zijn drang om mensen te helpen heeft Vos altijd een achterstand gegeven op andere profvoetballers. Maar ja, dat is de mens Vos. Neem het seizoen 99/00, Henk Vos speelt geen enkele wedstrijd voor Feyenoord. Hij was er met zijn hoofd niet bij. Door de buitenwereld wordt hij afgeschreven als voetballer en neergezet als een sukkel. In werkelijkheid is Vos het halve seizoen beziggeweest met de Millennium-bug. Het begin van het nieuwe millennium had een ramp kunnen worden, maar Vos greep in. De wereld ging geruisloos een nieuw tijdperk in. Zo zijn er nog honderden verhalen te vertellen over de mens Vos, maar dat bewaar ik voor een andere keer.