De halve finales in de Champions League werden gespeeld, maar veel voetballiefhebbers zaten gisteren in de Panama in Amsterdam voor de uitreiking van de Gouden Stieren voor de beste voetballers van de Jupiler League. Vorig jaar werd was Keisuke Honda winnaar en die speelde dit seizoen al voor CSKA in de Champions League. Dit jaar ging de prijs echter naar een routinier: Mark de Vries. Hij is al 34 en heeft een merkwaardige loopbaan achter de rug, die hem langs kleine clubs in Europa voerde. Het had niets gescheeld of het was heel anders gelopen, zo vertelde hij onlangs in een interview in de Voetbal International:

‘Op mijn negentiende debuteerde ik in het profvoetbal, als invaller tegen FC Utrecht. In een van mijn eerste acties draaide ik weg bij Ferdi Vierklau, waarna ik de bal net voorlangs schoot. Was die bal tegen de touwen gegaan, dan had ik een andere carrière gehad. Dan hadden de kranten over me geschreven, was ik opgeroepen voor het olympisch elftal en had ik nu een veel grotere naam gehad in Nederland. Een goal tijdens mijn debuut had dat allemaal teweeg kunnen brengen, daarvan ben ik overtuigd. Voetbal hangt van geluk en toeval aan elkaar.’ 

Het klinkt als een makkelijk excuus, maar ik ben het met hem eens. Zoals een voetbalwedstrijd in een paar momenten wordt beslist, wordt een leven en een carrière dat ook. Het liep dus allemaal anders bij Mark. Na 28 wedstrijden en één doelpunt in vier jaar Volendam vertrok hij naar het Franse Niort. Daarna speelde hij voor FC Dordrecht, Heart of Midlothian, Leicester City, Heerenveen, ADO Den Haag, Leeds United, Dundee United en nu dus SC Cambuur. Vorig seizoen had het niks gescheeld of Cambuur was gepromoveerd. Uiteindelijk kwam het tegen Roda JC op penalty’s aan. Mark de Vries miste de laatste. Achteraf gezien was ook dat zo’n beslissend moment. Was die penalty erin gegaan, had hij nu de Gouden Stier niet gewonnen. Zo blijken zijn woorden eens te meer waar: Voetbal hangt van geluk en toeval aan elkaar.