De WK-gekte begint langzaam op gang te komen. De grootste futiliteiten worden uitgemeten alsof het wereldnieuws is. Zo moest er in de Spaanse selectie geloot worden om de overgebleven rugnummers. Onbelangrijk, denkt de oppervlakkige voetballiefhebber. Maar Apie Baantjer weet met al zijn ervaring beter. In 1974 was er gedonder om de rugnummers bij Oranje. In de discipline van Michels werden de rugnummers alfabetisch toegewezen, en verder geen gezeur. Johan Cruijff zou nummer 1 krijgen, maar hij stond boven de wet en dus kreeg hij ‘zijn’ nummer 14. Daardoor kreeg spits Ruud Geels kreeg rugnummer 1, sinds jaar en dag het nummer van de keeper. Koren op de molen van zijn kwelgeesten Krol en Suurbier. Die laatste hing graag zijn geslachtsdeel in de soep van Geels, maar ook met het gekke rugnummer wist hij raad. De vijfvoudig topscorer van de Eredivisie was dat toernooi door alle pesterijen geen schim van zichzelf. Hij was bijna blij dat hij niet in actie kwam en de hele wereld zijn nummer zou zien. Zo blijkt maar weer: Futiliteiten bestaan niet op een WK. Als de inzet zo hoog is, kan ieder detail doorslaggevend zijn.