Het WK is drie dagen oud en hét verhaal tot nu toe is natuurlijk de Jabulani. Van de 13 doelpunten zijn er twee veroorzaakt door enorme keepersblunders op afstandsschoten. Grootheden als Hans van Breukelen en Hans Vonk hadden vooraf al aangekondigd dat we de gekste doelpunten zouden zien door toedoen van die zwabberbal. Een snelle analyse van mijn kant leert echter dat het wel meevalt met dat zwabberen. Natuurlijk zal het een rol spelen, maar de hysterie eromheen is nog veel belangrijker. Wat doet het met het zelfvertrouwen van een keeper als hij maandenlang hoort dat de bal compleet onvoorspelbaar is? En wat als iemand als Van der Vaart aankondigt veelvuldig vanaf 50 meter op doel te gaan schieten? Dan wordt hij natuurlijk onzeker. Zo gauw er een schot op doel komt, gaat hij nadenken en bibberen. En dat moet een keeper niet doen. Gelukkig hebben wij Stekelenburg, en dat is een ijskonijn. Hij bevestigt mijn lezing: Als je bang bent, roep je het juist over je af. Je kunt het er elke keer over hebben, maar ik kan er toch niets aan veranderen.