Slechts twee keer werd een land wereldkampioen op een ander continent. Het Brazilië van Pelé deed het in 1958 in Zweden en in 2002 was het weer Brazilië dat kampioen werd in Japan en Zuid-Korea. (De Amerika’s rekenen we voor het gemak als één continent.) Op dit WK werd voor het eerst in de geschiedenis het thuisland in de eerste ronde uitgeschakeld. Van de andere vijf Afrikaanse landen heeft alleen Ghana de poulefase overleefd. En dat terwijl er vooraf zo op Afrikaans succes gehoopt werd. Nu blijkt dat het vooral de westerse cultuurimperialisten waren die dit hoopten. Want de Afrikanen zelf kan het allemaal weinig schelen. Ongeacht de ploegen die er spelen, ongeacht het wedstrijdverloop, ze blazen lekker door op hun vuvuzela’s. Ook de wave blijkt een populair tijdverdrijf. Daarbij kun je ook een land adopteren en op je vuvuzela blazen bij wedstrijden van die ploeg. En als dat land wordt uitgeschakeld, kies je gewoon weer een nieuw land. Het Afrikaanse voetbal zal nog enige decennia nodig hebben om door te krijgen dat je niet naar een stadion gaat om een feestje te bouwen. Nee, in een stadion scheldt je anderhalf uur de scheidsrechter en de tegenstander uit. Dan volgt het succes op het veld vanzelf.