Jarenlang noemden voetballers in VI’s rubriek ‘Persoonlijk’ De ontvoering van Alfred Heineken als
hun favoriete boek. Die tijden zijn voorbij. Surinamers zijn tegenwoordig de meest belezen figuren in de voetballerij. Doorgaans hebben zij de biografieën van Kluivert en Bogarde gelezen. Niemand leest meer de klassieker van Peter R. de Vries. Het is zelfs nog veel erger. Willem II-speler Niek Vossebelt zegt deze week onder het kopje ‘lezen’: ‘Alleen sportbladen, geen boeken. Volgens mij heb ik zelfs voor school nooit een roman gelezen.’ Met name de toevoeging ‘volgens mij’ vind ik interessant. In zijn beleving zou het kunnen dat hij ooit een roman heeft gelezen in de veronderstelling dat het een sportblad was. Of hij heeft op school alles gelezen wat hem opgedragen werd, maar of daar een roman tussen zat, kan hij achteraf niet zeggen. We zouden dit als een incident af kunnen doen als NAC-doelman Jelle ten Rouwelaar, die dit jaar 30 wordt, een week eerder niet het volgende had gezegd: ‘Levenslang in Thailand (van Pedro Ruijzing, AB) is deze zomer het eerste boek ooit dat ik heb uitgelezen. Verder word ik voor lezen te snel afgeleid. Ik heb ooit een poging gewaagd met De ontvoering van
Alfred Heineken, maar daar ben ik halverwege mee gestopt. Nu ben ik niet iemand die zich zorgen maakt om de ontlezing in Nederland. Nee, ik wil een lans breken
voor het meesterwerk van De Vries.

Ik kan, als intellectueel, zonder enig cynisme zeggen dat het een fantastisch boek is. Wie herinnert zich niet het fragment waarin Willem Holleeder nog maar eens laat zien waar hij de bijnaam ‘de Neus’ aan heeft verdiend? Samen met zijn maatje Cor ‘Flipper’ van Hout lijkt hij na honderden pagina’s vol avonturen definitief ontsnapt te zijn aan de politie. Maar dan lijkt een verkeerscontrole alsnog roet in het eten te gooien. Het duo wordt internationaal gezocht, dus als ze hun papieren moeten laten zien, is de hele operatie voor niks geweest. Bovendien ligt er een paar ton losgeld in de kofferbak. Van Hout verzint net op tijd een list. ‘Willem, peuter in je neus!’ roept hij. Holleeder stort zich vol overgave op deze taak. Als de dienstdoende agent dit ziet, mogen ze doorrijden, want van zo’n viespeuk wil hij geen papieren aanpakken. En zo staat het boek vol van dit soort avonturen. Maar als er helemaal niks meer wordt gelezen, kan er nog zoveel inzitten (bier, vrouwen, spanning, avontuur, humor), maar dan houdt het simpelweg op.