Vanavond laat Josep Guardiola zijn achterwerk weer landen op de bank in een Catalaanse dug-out. Barcelona hoopt tegen Arsenal in de achtste finale van de Champions League de 2-1 van de laatste ontmoeting in het Emirates Stadium weg te poetsen. Afgelopen zaterdag moest hij in de Spaanse competitiewedstrijd bijna verstek laten gaan wegens een pijnlijke rug. Hij kreeg toch toestemming om zijn ploeg tegen Real Zaragoza naar een overwinning te leiden, ook al ging men in Barcelona er aanvankelijk van uit dat Pep van de artsen plat moest blijven liggen.

Twee keer moest de trots van Catalonië zonder hoofdcoach aantreden. En twee keer betrof het Nederlandse trainers. Rijkaard was ooit tien dagen uit de running door een longinfectie. Momenteel zit hij zonder club maar zijn handtekening zou op een voorcontract van Sporting Portugal staan. Tot die tijd vult hij zijn dagen met bezoekjes aan comedyshows waar Najib Amhali in de zeik wordt genomen.

Cruijff kreeg in 1991 een hartaanval en lag tien dagen in het ziekenhuis. Naar verluidt wilde hij, vlak voor hij onder narcose ging, de dokter uitleggen hoe hij de operatie zou moeten uitvoeren. Hij had immers zelf ook genoeg bypasses gegeven: ‘Neeskens loopt op en beweegt achter de spitsen en dan laat ik me zakken en dan speel ik Johnny Rep niet aan’.

Cruijff overwon de hamer van zijn saffies en was voortaan in de dug-out te vinden met een lollie. Maar bovenal, hij liet ontspanning en stress nooit meer om voorrang vechten; na een dubbele bypass vond hij het wel welletjes met die spanning. En dat is een van de redenen waarom de eeuwige nummer veertien Oranje nooit onder zijn hoede nam. De redactie van 11Apen heeft na marathonsessies van wikken en wegen, vergaderingen met ontelbare kaasplankjes en bittergarnituren waar zowel de tranen als jonge jenever rijkelijk vloeiden, besloten zich neer te leggen bij dit besluit van Cruijff. Gezondheid is immers alles, zeker in een sector waar menig beoefenaar er plezier in schept om een scheenbeen van een collega tot een kunstwerk te verheffen. De zoon van El Salvador verwoordde het ooit als volgt: Nederland wil mijn vader als bondscoach, maar ik wil mijn vader. En zo is het Jordi. En zo is het.