KNVB-voorzitter Michael van Praag is in stilte aan het bemiddelen tussen de strijdende partijen bij Ajax. Het erelid van de Amsterdamse club moet een uitweg zien te vinden voor de impasse waarin zijn geliefde vereniging zich bevindt. Ook de ledenraad van Ajax had al een commissie opgezet die de onenigheid tussen de clubleiding en het kamp-Cruijff moest wegnemen. Dit kan de vrede mogelijk doen terugkeren maar achter de onrust bij Ajax schuilt een ander gemoed dat om aandacht vraagt, namelijk het gevoel van het Nederlandse volk.

Ajax is een eigenzinnige wereldclub die formidabele talenten voortbrengt. Met de Amsterdamse branie wordt jeugdspelers geleerd professioneel te denken en stapte de vereniging naar de beurs. Want dat kan bij Ajax. De successen liggen alleen wat verder in het verleden dan Ajax en haar fans hadden gehoopt.

Is die fascinatie met de geschiedenis ook de reden dat de club niet is weg te slaan uit het nieuws? Weerspiegelt de hang naar successen uit het Ajax-verleden een klein beetje de (politieke) wens om terug te keren naar het Nederland van vroeger, toen we veilig over straat gingen en onze natie een grote rol speelde overzees? Is, op dit moment, Ajax een beetje Nederland en Nederland een beetje Ajax?

Misschien ligt het anders. Misschien wordt er wel wat uitgebreider stilgestaan bij de perikelen in Amsterdam omdat Nederland behoefte heeft aan gezamenlijke interesses. Ons land zoekt al enige jaren manieren om nader tot elkaar te komen. Dat kan via geschiedeniscanons, The voice of Holland maar ook via Ajax. De paradox wil dat de vraag of je in het Cruijff-kamp zit of je sympathie uitgaat naar de Ajax-leiding er niet één is van verdeling maar van eenheid. Die vraag stellen we elkaar waardoor we de onrust bij Ajax gezamenlijk beleven. Hoe dan ook, Ajax ligt vandaag de dag wat sneller op de tong. Behalve bij Michael van Praag want die is stil, enigszins begrijpelijk.

In dit stukje verschijnt het woord wel weer regelmatig. Wel 14 keer. Maar dat is logisch.