Het amateurvoetbalseizoen loopt alweer op zijn eind. En het is pas begin mei! Het verbaast mij elke keer weer hoe vroeg het over is. In mijn gedachten duurt een voetbaljaargang altijd gewoon twaalf maanden, een vol jaar, eventueel min acht weken in juni en juli als mensen op vakantie zijn. Maar eind april is het zo ver. Ook al moet ik met mijn team in de competitie nog drie hele wedstrijden spelen. Maar het enthousiasme is op. Dat zie je. Dat merk je. Dat voel je op ale amateurvelden. Het is gedaan met de spanning, de wil en de discipline. Het is tijd voor de zomer. Op trainingen worden slechts nog wat partijtjes en rondo’s gedaan.

Van het team waarmee ik in augustus vorig jaar aan de competitie begon, zijn momenteel nog slechts vier spelers over. Toch is er nog een team. Dat klinkt gek. Maar ook op amateurniveau is voetbal een komen en gaan van spelers. Net echt dus eigenlijk.

De meeste van mijn vroegere teammaten zijn gewoon, om persoonlijk redenen gestopt. Ergens halverwege het seizoen waren ze er flauw van. Ze hadden geen zin meer om de contributie te betalen. Ze vonden een andere sport.

Anderen verdraaiden hun knie. Die groep is op te delen in twee subdivisies. Zij die zich na hun blessure nooit meer op de club hebben vertoond; die als het ware met hun blessure volledig afstierven voor het voetbal. En zij die juist elke zondagmiddag nog trouw op krukken langs de kant van het veld staan; omdat ze kennelijk niets beters weten te doen op hun vrije zondagmiddag of slechts de plastic geur van kunstgras misten. Ik voel voor beide groepen wel enig begrip en sympathie.

Weer anderen zeiden dat ze het te druk hadden met hun studie – tot wat zouden zij dan toch in hemelsnaam worden opgeleid? Ook liep één van onze verdedigers zomaar op een zondag de kleedkamer uit, nadat hij had gehoord dat hij als wissel moest beginnen. Nooit meer wat van vernomen. En er gingen nog twee hogerop, in een team waar zij qua niveau inderdaad waarschijnlijk beter pasten. Een teamgenoot die bij het Leger des Heils woont, bleek het uiteindelijk te druk te hebben met de voorbereidingen voor de Homeless Cup, het WK voor daklozen. Ik verzin het niet. Op mijn club kan alles, en dat is nou juist het mooie van voetbal.

Vorige week werd aan dit verhaal van spelersleegloop nog een extra, bizar hoofdstuk toegevoegd. Aanvaller M. werd iets na rust gewisseld en zou de resterende dertig minuten moeten vlaggen – een officiuële grensrechter hebben wij uiteraard niet. Hij vertikte het. Hij werd niet boos, liep niet weg, maar hij verdomde het wel gewoon de vlag in zijn handen te nemen, zelfs toen het dreigement klonk dat hij dan de rest van het seizoen niet meer welkom zou zijn op de club. De volgende dag belde hij slechts de trainer, om hem te bedanken voor de oefenstof dat jaar. Hij kwam in augustus wel weer een keertje terug.

Ach, kinderen…

En nu stop ook ik er mee. Zondag speel ik waarschijnlijk mijn laatste wedstrijd. Ik kan niet zeggen dat ik met pijn in het hart vertrek. Daarvoor was mijn lidmaatschap te kort en de club te weinig warm. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik mijn club toch wel een beetje zal missen. Om haar ongelukkigheid, om haar ongegeneerde domheid, om haar klunzigheid en om haar goede, maar zo vaak verkeerd begrepen wil. Ik zal vooral mijn aankomst voor elke training missen, en voor elke thuiswedstrijd op zondag ook. Al was het maar omdat ik nu niet vaak meer zal glimlachen om de N van afkorting NP (Niet Parkeren) die voor de toegang in spiegelbeeld met witte verf op het stenen wegdek staat gekalkt. Ik denk dat ik mijn club in Amsterdam-West niet treffender kan typeren dan die ene misvormde letter.