Zondag 26 juni was een inktzwarte dag, een van de treurigste (op sportief gebied) in mijn 30-jarig leven: gisteren degradeerde River Plate.

Het is niet altijd uit te leggen waarom je fan bent van een bepaalde club: het is vaak een gevoel, soms het afzetten tegen je vader, dan weer een speciale speler. Bij mijn liefde voor River Plate was de reden het shirt.

Vroeger, toen mijn ouders net kabeltelevisie kregen, zond Eurosport om duistere redenen elk weekend Argentijns voetbal uit. Het was in dezelfde tijd dat Emile Schelvis Studio Italia presenteerde. In Nederland was ik fan van PSV, maar minstens zo belangrijk waren Fiorentina in Italië en in Argentinië River Plate. Verder dan dat reikte mijn voetbalwereld niet.

Ik was verliefd op het shirt van River Plate, het moment dat ik het zag. Dat witte met die diagonale rode band. Gracieus. River Plate stond in die tijd bovenaan de Argentijnse competitie, dat zal ook wel hebben meegespeeld. Elk weekend zat ik aan Eurosport gekluisterd. Slechts drie clubs deden er toe: River Plate, Boca Juniors en Newell’s Old Boys. Na de uitzending speelde ik de wedstrijden na voor het doel in onze achtertuin.

River Plate degradeerde nog nooit in zijn 110-jarig bestaan. De club bracht spelers voort als Crespo, Aimar, Ortega en niet te vergeten: Afredo di Stefano. Club Atlético River Plate is de club van de rijken, los millionairos is de geuzennaam. River was de eeuwige rivaal van Boca, de club is van het volk en van Diego Maradona. Het komende seizoen spelen de twee voor het eerst niet tegen elkaar.

Ik ben nooit bij een wedstrijd van River Plate geweest. Toen ik in 2007 een tijdje in Argentinië was, lag de competitie net een maand stil. Wel ben ik langs stadion El Monumental gereden. Het is de plek waar Renzenbrink in de finale van 1978 in de laatste minuut tegen de paal schoot. De enorme arena zal voorlopig niet vol meer zitten.

Gisteren braken er na de degradatie van River Plate hevige rellen uit. Ik weet niet waarom, ik ben tegen supportersgeweld, maar ik kon er voor één keer wel mee leven. Al vielen er ruim zeventig gewonden. Maar zo’n grote teleurstelling kan simpelweg niet rustig worden verwerkt. Ik had zelf ook zin om één van mijn twee River Plate bekers kapot te gooien. De muts en voetbalsokken draag ik voorlopig even niet meer.

Ik ben blij dat ik ver weg woon. Ik ben blij dat Eurosport die prachtig trage en snoeiharde competitie uit Argentinië niet meer uitzendt. Zo kan ik het ellendige nieuws vergeten, totdat River Plate ooit weer terugkeert op het hoogste niveau. Want de club kan zich troosten met de wetenschap dat ook andere topteams in het verleden een enorme uitglijder maakten, en weer boven kwamen drijven. Corinthians (2007), Manchester United (1973) en inderdaad, mijn Italiaanse liefde Fiorentina (1993) degradeerden ooit evengoed.