Piet Velthuizen was afgelopen weekend te zien op de tribune van Vitesse, in een leren jackie. Gewoon tussen de fans. Gewoon Piet. Velthuizen is nog altijd niet speelgerechtigd in Nederland, omdat Hércules Alicante – de club die hem maanden lang niet betaalde – Piet nu opeens niet wil laten gaan. Mocht Velthuizen overigens terugkeren, dan mag hij in Spanje niet meer met de selectie meetrainen. Typisch Piet om je in zo’n positie te laten duwen.

Piet is knap genaaid door Hércules Alicante. Dat mag je toch wel stellen. Natuurlijk niet in de laatste plaats door hem een basisplaats te beloven, om hem zo uit zijn geliefde Arnhem weg te lokken, maar hem vervolgens op de bank te zetten, tot aan de ultieme degradatiewedstrijd. De eerste pot die Velthuizen keepte, degradeerde hij meteen. Typisch Piet, heeft hij weer.

Maar het is niet het enige. Over zijn behandeling door Hércules Alicante deed hij in NUsport een paar maanden terug een boekje open.

Zo was hem door Hércules een huis met tuin beloofd. ‘Daar had ik speciaal om gevraagd vanwege de honden,’ zegt hij. In plaats daarvan kreeg hij een flatje op zeven hoog. Hij haalde zijn honden nog wel even naar Alicante, maar dat bleek geen goed idee. ‘Ik heb zo vaak naar dat huis geïnformeerd,’ verzucht hij. ‘Maar op een gegeven moment ben je het zat, laat je het maar zitten.’ Er zat niets anders op dan de honden onder te brengen bij de ouders van zijn exvriendin. Hij is de beesten kwijt.

Piet gooide de handdoek ook na andere aantoonbare Spaanse leugens wel erg gemakkelijk in de ring. Zo kreeg de keeper van Hércules Alicante slechts een klein Peugootje, terwijl hij al zijn teammaten in de mooiste auto’s voorbij zag rijden. ‘Ik zou een grote wagen krijgen,’ legt hij uit, ‘maar die kwam er gewoon niet.’ Vroeg hij er naar, dan zei de club: de wagen is er niet. ‘Maar bij de garage zag ik hem wel staan,’ aldus velthuizen. Tragisch, typisch, Piet.

Je ziet de teleurgestelde keeper al staan voor de glazen gevel van de luxe showroom, naar binnen turend, naar die auto die eigenlijk van hem zou moeten zijn, maar dat nooit wordt. Mañana mañana, hoorde hij telkens van de club. En dus besloot hij op een gegeven moment opnieuw: laat maar. ‘Als het zo moet… Het is verspilde tijd.’ Piet is goed in berusten. Berusten is ook typisch Piet.

Velthuizen redeneert het probleem gewoon lekker weg voor zichzelf: ‘Zo belangrijk vind ik een mooie auto nou ook weer niet. Zeker niet in Spanje, je hebt zo krassen.’ Uiteraard, als je Piet heet zonder twijfel. Krassen op je auto en Piet: één en één is twee, lijkt me.

Ik hoop van ganser harte dat Vitesse-baas Jordania Piet een knalrode Ferrari schenkt en een huis met een tuin van minstens tien hectare. Dat heeft Piet na dat rampjaar in zuid-Spanje wel verdiend.