Belofte maakt schuld. En dus was het dokken voor de zoon van Teodoro Obiang Nguema. De zoon van de dictator van Equatoriaal Guinee had de spelers van het nationale team een bonus van in totaal ongeveer 760.000 euro beloofd als zij zaterdag zouden winnen van Libië. Dat deden de semiprofs van het gastland, en dus zijn zij opeens rijk.
Zoon Nguema was bovendien in een gulle bui. Toen hij afgelopen week bij het spelershotel aankwam met een enorme zak geld besloot hij ook meteen maar even 30.000 euro uit te keren voor elk gescoord doelpunt. De wedstrijd tegen Libië eindigde in 1-0, maar toch trok de dolgelukkige zoon Nguema 60.000 euro tevoorschijn. Er was immers ook een tweede, afgekeurd doelpunt. En zo’n scheidsrechtersdwaling mocht de financiële pret van zijn spelers niet drukken.
Nguema kan het geld overigens missen. Zijn vader onderdrukt de bevolking van het kleine, tropische oliestaatje al sinds 1979. Gemiddeld genomen is iemand in Equatoriaal Guinee even rijk als iemand in Spanje. Maar toch leeft bijna driekwart van de bevolking ruim onder de armoedegrens. De familie Nguema laat het geld daarentegen graag rollen – net als de bal.
Oplossingen zoals in Niger, waar de overheid sinds enige tijd een extra belasting heft op mobiel bellen ten behoeve van het nationale elftal (het land zegt zelf niet genoeg geld te hebben om de spelers te betalen), is dus niet nodig. Zoon Nguema stelde zijn team zelfs nog een keer zo’n zelfde beloning in het vooruitzicht als de jongens van Equatoriaal Guinee ook zouden winnen van Senegal. En wat gebeurde er: inderdaad, ze wonnen met 2-1.
Aan het eind van deze Afrika Cup telt Equatoriaal Guinee dus op zijn minst elf miljonairs extra. Zo fungeert het toernooi dus op bescheiden schaal als een soort herverdelingsmechanisme van de welvaart. Alleen jammer dat Nguema dit niet heeft gedaan voor de start van het toernooi, want dan hadden er misschien af en toe ook nog wat toeschouwers in het gloednieuwe stadion gezeten. Nu kan bijna niemand in het schatrijke Afrikaanse land een kaartje van vijftien euro voor een wedstrijd betalen.
Over de Auteur
Clarence Chimpanseedorf werd geboren in de Surinaamse rimboe. Al snel bleek dat hij goed kon hooghouden met appels, kokosnoten en jawel... Edammer kaas. Dat laatste bracht hem naar Nederland, waar hij direct uitgroeide tot een ster. Toch bleef hij zich miskend voelen. Voor hooghouden met manchego of parmazaan krijg je de handen nu eenmaal makkelijker op elkaar. Clarence vertrok daarom naar Spanje, en later naar Italië, waar hij dan toch de waardering zou vinden waarnaar hij zo lang op zoek was geweest.