Tijdens het EK in ‘88 was ik net zeven jaar. Het volksfeest dat losbarstte staat mij nog fris in het geheugen; auto’s, die niet meer door de hoofdstraat konden, omdat het zwart van de mensen stond. De automobilist die het toch waagde, viel ten prooi aan de bijkans Dionysische uitzinnigheid van de menigte. Dagenlang was iedereen vol van Nederland en de saamhorigheid, hoe irreëel soms ook, kon niet kapot.
Ondanks dat ik toen al met volle teugen genoot, heb ik met name de afgelopen twaalf jaar gehoopt op nog een zege van Oranje op een eindtoernooi. Ik ben van mening dat collectieve waanzin het beste voor jezelf werkt als je nog wat jonger bent. Je kunt je onbezonnen vol laten lopen, vrienden maken met iedereen die je op straat tegenkomt en, ach, je fysiek kan het allemaal nog wel aardig hebben om tot diep in de ochtend je glorieuze dronkemanstocht voort te zetten.
Om te voorkomen dat het toch ietwat triest is dat ik me vol overgave in het feestgedruis stort, moet Oranje dus minstens een van de komende drie eindtoernooien winnen. Niet dat ik het zal laten, als Oranje, pak ‘m beet, het WK van 2022 zal winnen, maar dan zal ik toch een beetje schuin worden aangekeken door de jongeren van die tijd, die in ’88 nog verre van het licht hadden gezien.
Daarnaast ken ik de teleurstellingen van ‘we waren er zo dichtbij’. Anderhalf jaar geleden vonden we onszelf nog massaal zieliger dan die hongerige zieke kindertjes in Afrika, die van huis en haard zijn beroofd door een gruwelijke oorlog, want godverdomme, die Robben had ‘m op z’n schoen.
Goed! Dit allemaal gezegd hebbende, moet je je eens voorstellen dat je tussen de 15 en 35 jaar was in 1978, tenzij je dat was, dan weet je dat gewoon. Vind je die Argentijnen dan ook niet van die enorme gore klootzakken. Ze hebben niet alleen vals gespeeld en op deze manier op een ongeoorloofde manier de beker veroverd, maar een hele generatie Nederlanders van een van de potentiële hoogtepunten van hun leven beroofd.
En tuurlijk, ik snap ook nog wel dat Nederland dan waarschijnlijk tegen Brazilië had moeten spelen en die uitkomst verre van zeker was, maar dan nog. Trouwens, wat gaan we doen als Nederland alsnog het WK van 78 krijgt toegewezen? “Nederlands, oh, Nederland”, zingen. Dat lied bestond nog niet toen. Laten we het team van destijds huldigen op een of ander bordes door een of ander mokkel dat zich als Juliana verkleed, of nog leuker, door prinses Maxima? Of nee, ik weet het al. Laten we een rondvaart doen met de huidige selectie van Nederlands eftal. Die heeft er geen problemen mee om onterecht eer op te strijken.
Over de Auteur
Sjaap Swart had een volkse jeugd. Als klein Sjaapje werd hij betoverd door de stadse omgeving, die zijn familie vreemd was. Hier leerde hij met holle kokosnoten het edele spel van het voetbal. Hij debuteerde als talent bij VOVV, hoewel zijn medespelers er wat minder van gecharmeerd waren dat Sjaap regelmatig zijn handen gebruikte tijdens potjes voetbal. Na een fikse ruzie met zijn stiefvader over de zoveelste rode kaart wegens hands, besloot hij te laten zien wie de Mister wel niet was en ging op zijn zestiende het huis uit. Hierna werd het stil rondom Sjaap en deze periode blijft in stilzwijgen gehuld. Enkele maanden geleden dook hij pas weer op en werd in het warme nest van 11apen toegelaten. Geruchten gaan dat hij de buitenechtelijke zoon van Martin Pieckenhagen is.