Je zou denken dat Johan Cruijff zijn handen wel vol heeft aan het managen van twee internationale topclubs. Oké, FC Barcelona heeft hij al een tijdje aardig op de rails, maar bij Ajax bekleed El Salvador nu toch een heuse officiële functie. Daar komen zijn werkzaamheden als columnist in Nederland én Spanje nog eens bij. Het ene moment met Guardiola aan de telefoon over de nieuwste transfer, dan weer een wat sullige Ajax-bestuurder met stevige taal onder druk zetten. Geen moment rust, die Johan. Gelukkig kan hij toe met slechts een paar uurtjes slaap per nacht.
Maar zelfs die paar schamele uurtjes lijkt hij nu ook te moeten gaan missen. Cruijff heeft er namelijk een derde club bij. Een club die op termijn in het rijtje van Ajax en Barcelona moet gaan passen. Een club met de snelst groeiende potentiële achterban van Nederland – misschien wel internationaal. Een club ook die zelfs niet degradeert, mocht zij degraderen (het is alsof het een profetische uitspraak van de groter meester zelf betreft). Sinds kort weten we dat ook het lot van Almere City FC in de handen van Cruijff ligt. Read the rest of this entry »
Ajax was zeven jaar lang een zwalkend schip. Ook dit jaar leek het weer helemaal mis te gaan. De club lag een straatlengte achter op de concurrenten en van binnenuit werd de club verscheurd. Coach Martin Jol werd ontslagen en dat betekende de ommekeer. Frank de Boer nam het roer over, herintroduceerde de huisstijl en werd kampioen. Hij gaf een afgeschreven spelersgroep haar zelfvertrouwen terug. De spelers vochten voor elkaar, trokken zich niets aan van al het cynisme in de pers en in het land. Dwars tegen de stroom in vochten ze zich terug en op de slotdag van de competitie haalden ze hun gram. Aan de overkant van de oceaan, in dat grote land Amerika, hoorde de leider van de wereld, Barack Obama, over dit wonder. Onmiddellijk nodigde hij de Ajax-selectie uit op het Witte Huis. Dan kon Frank wat vertellen over leiderschap en wie weet had hij ook wat verfrissende ideeën over de problemen in Amerika. En zo trok Ajax de oceaan over. Verhoeven had vanmiddag 
Wie weet wordt PSV volgend jaar weer kampioen. Het schijnt namelijk dat de Eindhovenaren doelman Heurelho Gomes willen terugkopen van Tottenham Hotspur – die club wil van de Braziliaan af na een teleurstellend seizoen. Het terughalen lijkt mij een buitengewoon slimme zet van de club uit Brabant. Want een goede keeper is de basis voor nagenoeg elke landstitel. De invloed van een sluitpost is structureel onderschat. Toch wordt bijna elk jaar de club met de beste doelman kampioen. 
Het is natuurlijk wat gek dat een club die zichzelf de geuzennaam ‘Joden’ heeft aangemeten, blij is met een ster. Een derde ster welteverstaan – mocht u dit nieuws hebben gemist, omdat u de afgelopen dagen in een grot in Palestina heeft gebivakkeerd. Ongekend zeg, wat was Ajax blij met die derde ster op het shirt.
‘Ik denk dat we vandaag hebben bewezen dat we van FC Twente kunnen winnen.’ Deze uitspraak van Frank de Boer was met afstand de gekste quote van de afgelopen week. Als er namelijk één ding niet was bewezen vorig weekend (zelfs heel het seizoen!) dan is het wel uitgerekend dat Ajax zijn rivaal uit Enschede kan verslaan. Dat Ajax van FC Twente kan verliezen, dat is bewezen inderdaad: na verlenging zondag voor de beker, en in de wedstrijd om de Johan Cruijff schaal helemaal aan het begin van het seizoen. Ook dat de twee ploegen gelijk kunnen spelen, is empirisch onderbouwd: in de competitie werd het eind vorig jaar 2-2, en na negentig minuten bekerfinale was diezelfde stand bereikt. Goed, Ajax had dan misschien bewezen dat het met 2-0 voor kan komen tegen FC Twente, maar daar blijft het ook echt bij. Dat is toch geen winnen, Frank. Gelukkig voor De Boer barst de voetballerij van dit soort onzinpraat. En dus viel het niemand echt op. Een overzichtje. 
Jan Vertonghen was gisteren te gast bij De Wereld Draait Door. Benieuwd naar de voetbalvragen die kenner en Hard Gras-oprichter Matthijs van Nieuwkerk zou stellen begon ik te kijken. Na één minuut moest ik de volgende analyse maken: Ik keek als voetballiefhebber naar een televisieprogramma over nieuws en amusement dat gepresenteerd werd door een voetballiefhebber die zich bewust was dat zijn kijker gemiddeld meer amusement liefheeft dan voetbal. 
Zaterdag 7 mei keek ik zomaar de neger die voor niemand buigt recht in de ogen. Imposante man, die Winston Bogarde. Strak in het pak stond hij na afloop van de jaarlijkse Suriprofs wedstrijd de pers te woord. Hij deed dat zoals we hem kennen: streng en vol zelfvertrouwen. Hij nam zichzelf, zoals gebruikelijk, uiterst serieus. Inderdaad, zei hij, hij wilde wel een beetje de kant van het trainerschap op. Zijn taak als coach van het Surinaamse all-star team zag hij als een opstapje. En ja, het was natuurlijk bijzonder om terug te zijn in het Sparta stadion, waar het voor hem toch allemaal ooit begonnen was. ‘Het is daarna een indrukwekkende carrière geworden,’ vergat hij zelf niet te benadrukken. 
Zondag zag ik Urby Emanuelson het Ajax-publiek vaarwel zeggen in de Amsterdam Arena. Na de winst op Excelsior kreeg hij een afscheidsspeech van Danny Blind en wilde de speler van AC Milan zelf ‘ook nog wat zeggen’. Zijn toespraakje was kort en helder en eindigde met de boodschap dat hij nu Amsterdam ‘represent’ in Milaan. Vervolgens maakte hij een gang over het veld, schoot wat ballen het publiek in en nam aan het eind van zijn ere-ronde bij de F-side een vuurwerkshow in ontvangst. Ik vroeg me af of Emanuelson afscheid nam van het publiek of de toeschouwers afscheid namen van hun speler. Keek ik nu naar een afscheid of was ik er ook onderdeel van? 
Overbelasting is het favoriete excuus van elke verliezend trainer. Vijftig wedstrijden in een seizoen zou te veel zijn. Volgens Raymond Verheijen, inspanningsfysioloog uit Amsterdam, klopt daar helemaal niets van. Het probleem is niet te veel spelen, maar een slechte seizoensvoorbereiding bij de clubs, zegt hij. Verheijen kreeg in het Ajax-wedstrijdboekje Kick off bijval uit verrassende hoek, van de Nederlandse speler die in 2010 de meeste wedstrijden speelde van allemaal: Gregory van der Wiel. 
Vanaf de redactieburelen van 11apen wordt U een vrolijk paasfeest gewenst. Maar, ondanks dat deze website op katholieke leest geschoeid is, wordt zelfs op deze voor ons twee na belangrijkste feestdag van het jaar hard gewerkt om het voetbalpubliek te bedienen. Pasen is mooi punt om terug en vooruit te kijken. Het is een tijd van hoop, wonderen, zoals de herrijzenis van Jezus, kunnen blijkbaar echt plaatsvinden. Toch waren zijn rond het paasverhaal een aantal minder betrouwbare personen actief. Deze bijbelse figuren trekken we naar deze tijd voor een korte seizoensterugblik. Wie was in het voetbal de Judas, de Pontius Pilatus en de moordenaar Barabbas?