In België zijn ze het zat met spelers die schwalbes maken. Dus bij twijfel wordt er gewoon een kaart getrokken. Maar zelfs dan zijn er nog spelers die het niet opgeven. Neem nou Julien Lecomte tijdens Templeuve – Quevy in Henehouwen op 26 februari. Als verdediger ging hij in de laatste minuten mee bij een hoekschop om de de achterstand van zijn team om te buigen in een gelijkspel. Hij kopte alleen mis en ging toen maar voor de penalty met een schwalbe. De scheidsrechter had door dat die hele brancard, hersenschudding en die drie verschoven ruggenwervels gewoon toneelspel was en aangezien Lecomte al geel had, mocht hij dus met rood het veld af. Zal ‘m leren om de scheidsrechter, die op dat moment gescout werd om in een hogere divisie te fluiten, voor de gek te houden.

Andy van der Meyde was dit weekend even terug in Amsterdam. Meteen sprongen de media bovenop hem. Dat had Andy er natuurlijk zelf ook wat naar gemaakt begin dit jaar. Wie heerlijke quotes laat optekenen als ‘Real Madrid of WKE maakt niet uit’, weet zich natuurlijk verzekerd van de nodige media-aandacht.

Goed, Van der Meyde was dus terug in Amsterdam, de stad waar hij als voetballer groot werd bij Ajax, een carrièrehoogtepunt dat een paar jaar duurde. Nu kwam hij met zijn nieuwe club WKE uit Emmen (u weet wel, het Real Madrid van de Nederlandse Topklasse) op bezoek bij AFC, de club die zijn bekendheid dankt aan Jack van Gelder. Read the rest of this entry »

Ik miste zaterdagmiddag voor open doel, bij een 0-1 achterstand. Na zo’n twintig minuten wedstrijd kwam ik samen met een medespeler oog in oog te staan met de keeper van de tegenstander. Mijn medespeler had de bal aan de voet. Ik schreeuwde nog: ‘Ga zelf!’ Zo weinig vertrouwen had ik in mijn eigen voetbalkwaliteiten. Maar de speler in kwestie legde breed. Ik stond op een meter of twee van het doel. Een leeg doel: ruim zeven bij twee meter. Ik zette mijn voet tegen de bal, maar raakte hem verkeerd. Met een boogje verdween hij over de lat. Read the rest of this entry »

Heb je dit weekend niet veel te doen en woon je in de buurt van Amsterdam, dan raad ik je aan: ga naar het IDFA. In het bijzonder naar de documentaire Man in Black van Martijn Blekendaal.

Ik ben gisteren geweest. Ik zag een prachtig portret van drie scheidsrechters in het amateurvoetbal. De camera volgt Jan-Willem, een wat zielige leidsman in de vierde klasse, die al eens knock-out is geslagen door een speler en die al eens een mentale inzinking heeft gehad tijdens een wedstrijd.

Ook volgen we Badr, een van de eerste mannen van Marokkaanse afkomst bij het Nederlandse corps mariniers. Hij fluit in de absolute top van het amateurvoetbal en strooit kwistig met kaarten. Zijn auto is na een wedstrijd al eens bewerkt met een moersleutel. En tijdens het filmen komt er tijdens een wedstrijd van hem een toeschouwer het veld op met een mes na een rode kaart. Read the rest of this entry »

Even leek er voor De Treffers een stunt in te zitten in het bekertoernooi. De amateurs uit Groesbeek kwamen op een 1-0 voorsprong tegen De Graafschap, maar daarna stelden de profs orde op zaken. De wedstrijd eindigde in 1-5, en dat kwam eigenlijk voor niemand als een verrassing. De Treffers maken een rampzalig seizoen door. Vooraf dacht de ploeg mee te kunnen strijden om het kampioenschap in de Topklasse, maar na tien speelronden staat de ploeg slechts tiende. Routinier Patrick Pothuizen probeerde dit enkele weken geleden in Voetbal International te verklaren, maar dat lukte niet. We doen eigenlijk alles goed, zo concludeerde hij, maar we scoren niet. En dat terwijl de ploeg volgens Potje genoeg scorend vermogen heeft. Hij kon het simpelweg niet verklaren.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik geen wedstrijd van de Treffers heb gezien dit seizoen, maar toch heb ik een vermoeden wat de oorzaak is van deze wanprestaties: Patrick Pothuizen zelf. Zijn gebrekkige techniek heeft hij lange tijd kunnen compenseren met inzet en overtredingen maken, maar gedurende zijn laatste profjaren was het al een aflopende zaak. Daarbij vermoed ik dat hij met zijn persoonlijkheid een negatieve invloed heeft op de groep, al is dit vermoeden ingegeven door mijn persoonlijke antipathie. Read the rest of this entry »

Prachtige voetballer was het ooit: Redondo. Sierlijk, beheerst, technisch, Real Madrid. Maar hij blijft natuurlijk een Argentijn met bijbehorend temperament. En dan vlieg je wel eens uit de bocht. Zo sloeg Redondo onlangs nog een scheidsrechter in elkaar.

Het incident tussen Redondo en de onfortuinlijke scheidsrechter Abel Falcón vond plaats op een toernooi voor amateurs. In de wedstrijd tussen Los Bichos – het team van Redondo en een neef van Diego Maradona – en Tiki Tiki kreeg Redondo een gele kaart. De 42-jarige ex-prof kon dat niet verkroppen en werkte de arbiter met een rake vuistslag tegen de grond. Falcón kreeg op de grond ook nog een trap en enkele verwensingen naar zijn hoofd geslingerd.

De 52-jarige scheidsrechter moest onmiddellijk naar het ziekenhuis, deed aangifte van de mishandeling en claim dat Redondo nog steeds niet zijn excuses heeft aangeboden. Helaas zijn er geen beelden van het incident, maar 11apen.nl denkt dat het er ongeveer zoals in deze video moet hebben uitgezien.

Het amateurvoetbalseizoen loopt alweer op zijn eind. En het is pas begin mei! Het verbaast mij elke keer weer hoe vroeg het over is. In mijn gedachten duurt een voetbaljaargang altijd gewoon twaalf maanden, een vol jaar, eventueel min acht weken in juni en juli als mensen op vakantie zijn. Maar eind april is het zo ver. Ook al moet ik met mijn team in de competitie nog drie hele wedstrijden spelen. Maar het enthousiasme is op. Dat zie je. Dat merk je. Dat voel je op ale amateurvelden. Het is gedaan met de spanning, de wil en de discipline. Het is tijd voor de zomer. Op trainingen worden slechts nog wat partijtjes en rondo’s gedaan. Read the rest of this entry »

De voetbalcoach: ‘Vanaf nu spelen we alleen nog maar finales.’ De technisch directeur: ‘Dit is het moment om volgend seizoen veilig te stellen.’ De financieel directeur: ‘Als we nu niet presteren, moeten we het volgend jaar met minder middelen doen.’ Fred Rutten: ‘Iedereen is tegen ons. Dat kost ons de kop.’ Als deze uitspraken in de dagelijkse courant te lezen zijn, staat het einde van het seizoen voor de deur, staat Vadertje Zomer op de drempel, is het tijd voor de zonnebrandolie. Clubs maken zich op voor een finale eindsprint. Als een sapcentrifuge persen de hardwerkende voetballers de laatste krachten uit hun lichamen. Iedereen voelt het: Nu wordt het menens! Read the rest of this entry »

Als er één plek ter wereld is waar stijl, merk en mode er toe doen, dan is het wel het voetbalveld. Of de kleedkamer eigenlijk, want op het veld blijkt altijd snel te overduidelijk dat mooie Nike’s nog geen goede voetballer maken. In de kleedkamer kan echter nog ongestraft de sfeer van professionaliteit worden gefingeerd. Het is ongelooflijk hoe veel enkels er wel niet puur voor de show met tape worden ingezwachteld vlak voor de amateurwedstrijd. Gloednieuwe Adidas fleezeshirts verdwijnen onder de half versleten clubtenues. En iedereen heeft dezelfde schoenen als Wesley Sneijder, die met een oranje gloed op de hak – die van het WK. Nog even zo’n hip haarkoortje door de manen, een zweetbandje om de linkerpols en klaar is Kees. Read the rest of this entry »

Spakenburg is van oudsher een hechte en gesloten gemeenschap. Dat is algemeen bekend. Tot 1955 was het vissersdorpje zelfs letterlijk door het water afgesneden van de rest van Nederland. Dit uit zich vandaag de dag vooral nog in het onwaarschijnlijke aantal mensen met de achternaam Koelewijn tien kilometer boven Amersfoort. Opvallend is echter dat in de selecties van de twee dorpse voetbalclubs - IJsselmeervogels (de Rooien) en Spakenburg (de Blauwen) -, twee van de drie meest succesvolle clubs in het Nederlandse zaterdagvoetbal, geen enkele Koelewijn meer speelt. Read the rest of this entry »