Goed nieuws voor de voetballiefhebber. Peter van Vossen heeft zijn contract als assistent-trainer bij AGOVV verlengd. Een belangrijke eigenschap voor een hulptrainer is, naast het in een onberispelijk rechte lijn plaatsen van de pilonnen, dat hij goed kan opschieten met de hoofdtrainer. Wat Marco van Basten met John van ’t Schip had, heeft John van den Brom met Peter van Vossen. Die twee zijn vier handen op één buik. Maar niet alleen John van den Brom heeft dit goede gevoel bij Van Vossen. Heel Nederland heeft een zwak voor deze sympathieke Zeeuw. Een echte aanvaller was hij niet. Ok, Van Vossen liep rond in de aanval, maar het was keihard werken om zijn man voorbij te komen. Zijn prachtige spierwitte mat vloog van links naar rechts, gezicht op standje niemand-maakt-mij-wat en maar stoempen. Van Vossen is zo’n speler die het maximale uit zijn carrière heeft gehaald, een type Boudewijn Zenden. Niet echt goed genoeg voor een topclub, maar er toch gespeeld hebben. Anderlecht, Ajax, Feyenoord en Glasgow Rangers, een rijtje waar menig profvoetballer aan het begin van zijn loopbaan voor zou tekenen. Read the rest of this entry »

Vierentwintig jaar heeft Henk Vos het volgehouden in de professionele voetbalwereld. In mei van dit jaar hing hij zijn (gekleurde) voetbalschoenen definitief in de wilgen. Vos eindigde zijn carriere bij dezelfde club waar hij aan het prille begin van zijn carriere furore maakte, RBC. Maar wat weten we eigenlijk nog meer van deze spits? In Nederland kennen we hem vooral als de ‘net niet’-voetballer. Belangrijk om te weten is dat Vos zijn beste jaren doormaakte in het buitenland. In België, waar hij onder meer voor Standard Luik en Germinal Ekeren speelde, en Frankrijk, waar hij bij FC Sochaux liet ziet wat voetballen is, is Vos niets minder dan een god. In die landen is Vos een echte held, geen cultheld. Read the rest of this entry »

De geruchten dat Ruud Krol Zuid-Afrika´s nieuwe bondscoach wordt, nemen steeds hardnekkiger vormen aan. Het is daarom goed om te horen dat het spreken van de Engelse taal Krol buitengewoon fijn afgaat. Want communicatie is belangrijk in het voetbal, benadrukt hij keer op keer in het interview dat hij in april 2009 gaf aan de Zuid-Afrikaanse krant The Times.

In volstrekt accentloos Engels (als je niet beter wist zou je denken dat we hier te maken hebben met een trainer uit Oxford) legt hij uit wat er scheelt aan het Zuid-Afrikaanse voetbal.

Ruud voelt zich zodanig als een vis in het Engelse taalwater dat hij moeiteloos de meest complexe Nederlandse uitdrukkingen vertaalt tot Engels taalpareltjes: “If this, if that… I always say: if my sister had a dick , she would be my brother. But she hasn´t a dick so she is just my sister. You understand?” Was getekend, Ruud Krol.

Marcos André Batista dos Santos werd in 1974 geboren in Nazaré das Farinhas. De oplettende 11apen-lezer heeft al in de gaten dat het hier om een cult-Braziliaan gaat, een van de vele. Omdat zijn naam zo moeilijk uit te spreken was door de gemiddelde verslaggever, werd Marcos André Batista dos Santos omgevormd tot Vampeta. ‘Vampeta’ is een combinatie van de woorden ‘vampiro’ (vampier) en ‘capeta’ (duivel). Wie goed kijkt ziet inderdaad enige gelijkenis tussen Vampeta, een vampier en een duivel. In 1994 toog de Braziliaan naar PSV. De verwachtingen waren hooggespannen. Nu zijn we eraan gewend, maar in de jaren negentig werden Brazilianen nog als verlossers gezien. Een Braziliaan stond nog voor samba. Dat Vampeta een verdediger was, was eigenlijk al geen goed teken. Maar toch, een voetballer met een mooie snor is nooit mis. Read the rest of this entry »

Vier uur per dag moest hij lopen naar de waterbron, twee uur heen en, het laat zich raden, twee uur terug. Drie jaar pas en dan al met 45 liter water op je hoofd en dertig in elke hand door de verzengende hitte lopen. Ik geef het je te doen. Waterbronnen waren schaars, daar in zijn geboortedorp in de bush van de Democratische Republiek Congo. Om zich te vermaken nam hij altijd de sokken van zijn vader mee, opgerold deden ze prima dienst als bal. Drie jaar later liep Zico Tumba, terwijl zijn leeftijdsgenootjes naar die saaie leraar in die dorpsschool zonder ramen moesten luisteren, fluitend zonder dat de sok-bal de grond raakte van huis naar de bron. Een scout van FC Metz zag het en nam kleine Zico mee. De arme stakker had nog net tijd om afscheid te nemen van zijn vader en moeder, die lekker van de maispap zaten te smullen. Read the rest of this entry »

Op veler verzoek uit het Noorden des Lands gaat deze aflevering van culthelden over Milko Djurovski. Een ware cultheld herken je aan een combinatie van apart uiterlijk en afwijkend gedrag. De Macedoniër die furore maakte in het Oosterpark voldeed aan beide kwaliteitseisen. Djurovski zag eruit alsof hij zo uit de kroeg was getrokken (wat vaak ook zo was): matje in de nek, ongeschoren en die onafscheidelijke sigaret in de mondhoek. De Rookmagiër heette hij. Groningen maakte kennis met hem in 1989. Tijdens de UEFA-Cupwedstrijd van de plaatselijke FC tegen Partizan Belgrado stond Djurovski bij de warming-up rustig een saffie te roken. En nog een. En nog een. Na deze perfecte voorbereiding speelde Djurovski FC Groningen van de mat. In de uitwedstrijd deed hij het nog eens over en Groningen lag uit het Europacup II-toernooi.
Read the rest of this entry »

Als je niet beter zou weten, zou je denken dat Glenn Helder dolgelukkig is. Waar je ‘m ook ziet, hij lacht altijd. Maar hoe gelukkig is Glenn Helder eigenlijk? Zijn problemen zijn inmiddels bekend. Gokken, geweld en verkeerde vriendjes. En Glen Helder begon zijn leven zo goed. Op zijn twintigste debuteert hij bij Sparta, waarna hij een transfer naar Vitesse verdient. Het gaat lekker met Glenn Helder. De linksbuiten wordt volop geprezen. Hij is, zoals de zo mooi heet, de man waar het publiek voor naar het stadion komt. Nederland geniet van zijn bewegingen, maar vooral van zijn lef. Read the rest of this entry »

Wat was hij mooi. Die prachtige halflange zwarte haren, de Zuideuropese look en zijn jongensachtige uitstraling maakten hem tot een lustobject van vele jonge meisjes en een klein aantal vijftigjarige behaarde mannen met een leren pet op. Daniel da Cruz Carvalho, beter bekend als Dani: alleen al op zijn naam zou je verliefd kunnen worden. Voordat de Portugees in 1996 naar Ajax verkaste, was hij te zien op de groene velden van Benfica en West Ham United. Dani torste in Amsterdam jarenlang de benaming ‘beste speler van Ajax’ met zich mee. Niemand minder dan de Messias, J.C., gaf hem deze titel. Maar Dani was helemaal niet de beste speler van Ajax, op zijn hoogst de meest talentvolle.
Read the rest of this entry »

Een cultheld kiezen uit het Feyenoord van 1993, hét team dat voor de een na laatste keer de Coolsingel met de kampioenschaal betrad, is niet gemakkelijk. Ruud Heus: cult. Arnold Scholten: cult. John de Wolf: dikke cult. Regi Blinker: zeker cult. Ed de Goey: reeds tot cultheld geslagen. Henk Fräser: keihard cult. Ik kies deze keer van Ulrich van Gobbel, de pijlsnelle rechtsback. Het verhaal gaat dat deze Nederlander met Surinaamse roots de 100 meter liep in 10,40. Uli was een échte Feyenoorder. Hij speelde twee jaar voor Galatasaray en twee jaar voor Southampton, maar voelde zich alleen in Rotterdam op zijn plek. Ook in 1999, toen Feyenoord voor de laatste keer op de Coolsingel stond, was Uli er bij. Hij en zijn Feyenoord waren kampioen geworden. Zijn hart bonkte toen hij die zee aan Feyenoord-supporters zag. Uli sprong naar voren en greep de microfoon om zíjn fans toe te zingen. ‘Wie niet springt, die is een jood,’ klonk er uit zijn keel. De supporters hadden een nieuwe held. De laatste jaren komt Uli vooral negatief in het nieuws. Het gaat niet goed met hem. Samen met John Veldman en Glenn Helder probeerde hij zijn pensioen te laten uitbetalen, een actie om uit zijn miserabele financiële situatie te komen. Een paar jaar later werd Uli veroordeeld voor het verduisteren van lease-auto’s.

De nieuwe Pelé. Zo werd hij al op zijn vijftiende genoemd. De Ghanees Nii Odartey Lamptey kreeg deze titel na het WK onder 17 jaar in 1991. Lamptey werd zelfs uitgeroepen tot beste speler. Dit was het toernooi dat de rest van het Lampteys leven zou veranderen. Als hij achteraf zou mogen kiezen, weet ik zeker dat hij ervoor gekozen zou hebben om het WK onder 17 liever niet had gespeeld. Aad de Mos haalde hem naar Anderlecht. Nii Lamptey werd de nieuwe Pelé genoemd, maar voelde zich niet zo. De druk die op zijn kleine schouders rustte, werd hem te veel. Zijn hele carrière heeft hij tegen een verwachtingspatroon aangevoetbald. Na drie jaar in Brussel te hebben gebivakkeerd, vertrok Lamptey naar PSV. Ook daar ging het niet zoals de club, de supporters, maar vooral Lamptey zelf wilde. Read the rest of this entry »