Mocht Piet Velthuizen het niet redden in de voetballerij, dan gaat hij zich storten op het importeren en exporteren van vrachtwagens. Dat las ik onlangs in een vier jaar oud interview in Voetbal International met de doelman van Vitesse. Piet Hubertus Velthuizen doet daarin een aardig boekje open over zichzelf.

Zo kan ik na lezing met recht stellen dat Piet een wat paradoxale man is. Hij verenigt uitersten in zich. Zo beschrijft hij zichzelf als: ‘Ik ben flink aanwezig, al treed ik niet altijd op de voorgrond.’ En verderop: ‘Ik hou best van een dolletje, maar hang zeker niet de clown uit in de kleedkamer.’ Beetje vlees noch vis, die Piet. Read the rest of this entry »

Piet Velthuizen kon het razend goed vinden met Royston Drenthe, zo bleek tijdens hun afgelopen, gezamenlijke jaar bij Hércules Alicante. Piet benadrukt dit in ieder  interview maar al te graag.

Zo vertelde hij, in het al een paar keer eerder aangehaalde interview met NUsport van mei dit jaar, dat hij Royston onmiddellijk doorzag. Hij begreep Drenthe.

‘Royston is Royston, en hij is zoals hij is: een gevoelige jongen,’ zei Piet. ‘Als je hem goed kent, en dat doe ik, weet je dat hij een heel lieve, warme jongen is. Hij heeft het hart op de goede plek zitten, gaat voor je door het vuur.’

Dankzij deze kennis wist Piet altijd precies hoe hij zijn vriend Royston in een moeilijke periode bij Hércules Alicante - als er weer eens een lading stront over Drenthe was uitgestort - moest prikkelen. Read the rest of this entry »

Gisteren schreef Clarence Chimpanseedorf een schitterend stuk proza over Piet Velthuizen. Hierin zegt Piet een hoop gekke dingen, maar op één punt moeten we hem de credits geven die hij verdient. Over de Spaanse autocultuur spreekt hij namelijk een waar woord: ‘Zo belangrijk vind ik een mooie auto nou ook weer niet. Zeker niet in Spanje, je hebt zo krassen.’ Johnny Rep maakte in de jaren 70 al kennis met dit fenomeen toen hij bij Valencia voetbalde. In die tijd kreeg je nog geen auto van de club, maar Johnny had zelf een dure Citroen CX gekocht. Dat bleek geen slimme zet in Spanje, zo vertelt hij in de biografie ‘Rep, een roerig (voetbal)leven’ van Mik Schots:

Ze parkeerden daar gewoon driedubbel en lieten de auto in z’n vrij staan, zodat anderen hem weg konden duwen als ze eruit wilden. Mijn auto had er elke dag een deuk bij. Ik denk: dat ding moet hier weg. Toen heb ik maar een tweedehands Renaultje 5 gekocht.

Johnny beleefde tijdens zijn carrière sowieso de gekste avonturen. Read the rest of this entry »

Piet Velthuizen was afgelopen weekend te zien op de tribune van Vitesse, in een leren jackie. Gewoon tussen de fans. Gewoon Piet. Velthuizen is nog altijd niet speelgerechtigd in Nederland, omdat Hércules Alicante – de club die hem maanden lang niet betaalde – Piet nu opeens niet wil laten gaan. Mocht Velthuizen overigens terugkeren, dan mag hij in Spanje niet meer met de selectie meetrainen. Typisch Piet om je in zo’n positie te laten duwen.

Piet is knap genaaid door Hércules Alicante. Dat mag je toch wel stellen. Natuurlijk niet in de laatste plaats door hem een basisplaats te beloven, om hem zo uit zijn geliefde Arnhem weg te lokken, maar hem vervolgens op de bank te zetten, tot aan de ultieme degradatiewedstrijd. De eerste pot die Velthuizen keepte, degradeerde hij meteen. Typisch Piet, heeft hij weer.

Maar het is niet het enige. Over zijn behandeling door Hércules Alicante deed hij in NUsport een paar maanden terug een boekje open. Read the rest of this entry »

Het mag duidelijk zijn: ik, Clarence Chimpanseedorf, heb een zwak voor de culthelden binnen de voetballerij. De Platjes, de Van Beukeringetjes, de Korbachjes, ze fascineren mij meer dan ‘normale voetballers’. Ik houd van verliezers die winnaars worden, denk ik, anders kan ik deze voorliefde niet uitleggen.

Het verheugt mij dan ook enorm dat Piet Velthuizen terug zal keren op de Nederlandse velden – als Hercules Alicante de doelman tenminste eindelijk eens vrijgeeft. Piet is immers de grootste cultheld, de meest winnende verliezer die ik ken. Zelfs keepen kan de man amper, en toch kan hij er van leven. Maar goed ook trouwens, ik zou niet weten wat Piet anders moest doen met zijn leven.

Ter ere van zijn terugkeer wil ik de komende weken elke vrijdag berichten over Piet: over de wetenswaardigheden uit zijn leven en carrière. Een introductie voor hen die nog Piet-onwetend zijn.  Read the rest of this entry »

Soms zit je opeens, zonder het te verwachtend, niets vermoedend en plotseling naast één van je grote idolen. Iedereen heeft dat wel eens: je schrikt, knijpt even in de arm, wil op de halve heilige in kwestie afstappen, maar durft dat niet, wordt wel geheel onrustig en ziet moedeloos hoe je held zich na een tijdje omdraait, wegloopt en voorgoed weer uit het zicht verdwijnt.

Zo weet ik nog dat mijn ouders ooit, na een bezoekje aan Amsterdam (ik kom oorspronkelijk niet uit de Randstad) me ooit vol trots vertelden dat zij Herman Brood hadden zien zitten in een café in de hoofdstad. Fantastisch vonden ze het – al heb je er natuurlijk niets aan. Ze waren jammer genoeg niet mans genoeg om op de rockster af te stappen, zoals zovelen, om een tekeningetje te vragen. Een Brood had niet misstaan om het televisiemeubel in mijn woonkamer. Read the rest of this entry »

Fritz Korbach is niet meer. De held aller culthelden is dood. De man die met PEC Zwolle, Wageningen, Volendam, FC Twente en Heerenveen promoveerde naar de Eredivisie overleed gisteren aan kanker.

Korbach dronk te veel om aan de slag te kunnen bij een topclub, was te open en te eerlijk voor een baan zelfs maar bij de subtop, en sprak waarschijnlijk niet goed genoeg Engels voor een succesvol avontuur in het buitenland.

Korbach wilde ‘georganiseerd boerenkoolvoetbal’ spelen. Dan heb je niet direct een baan bij Real Madrid te pakken, maar win je wel onmiddellijk mijn sympathie.  Read the rest of this entry »

Melvin Platje is een echte jongen van ’t Gooi. De kersverse spits van NEC, in zijn vrije tijd ook hartstochtelijk cultheld, is geboren en getogen in Bussum. ‘Maar denk niet dat je die kleine van mij snel met een hockeystick ziet,’ haast hij zich in een interview met Voetbal International te zeggen. ‘Ik kom niet uit een buurt van rijke stinkerds.’

Goed, dat had Melvin op zich niet zo expliciet hoeven zeggen. Dat had de interviewer van VI vast ook al wel door toen de voormalige spits van FC Volendam de überontroerende ontmoeting met zijn Zweedse vrouw beschreef, die dus momenteel in hoge verwachting is van hun eerste kind.

Melvin ontmoette de liefde van zijn leven vier jaar geleden in Chersonissos. ‘Ik was met een paar vrienden op zo’n echte feestvakantie op Kreta,’ zegt Melvin in VI. Je kent het wel: neuken tien punten, beffen vijf, pijpen zeven en bij alles wat anaal gaat de verdubbelaar aan. Kijken wie aan het eind van de trip bovenaan staat in het klassement. Read the rest of this entry »

Een nieuwe, onbekende trainer langs de Nederlandse velden. Andries Ulderink gaat dit seizoen aan de slag bij de De Graafschap als opvolger van Darije Kalezic. Op het palmares van de Zwollenaar staan echter slechts een vijfde en een zevende plek in de Jupiler League. Met Go ahead eagles. Meer niet. Ik vind dat wel verfrissend.

Voetbal International interviewde de 41-jarige trainer onlangs. Ulderink stelde in het vraaggesprek dat hij hoe dan ook het profvoetbal in wilde. Dat idee had zich al van jongs af aan in zijn hoofd genesteld. Hij had echter al snel bekeken dat dit hem als speler in geen velden of wegen zou lukken. ‘Daar had ik het talent niet voor.’

De meeste voetballiefhebbers zouden het met zulk gebrekkig talent snel voor gezien houden. Dat Ulderink doorzette heeft mijn sympathie. De voetballerij in willen zonder te kunnen voetballen, het is toch een beetje als een boek schrijven met zware dyslexie, geheelonthouder zijn in Rusland of muziek maken terwijl je doof bent. Ik houd wel van doorzetters. Read the rest of this entry »

Ik zat zaterdag de Tour de France te kijken. Ik vloog met een onuitstaanbaar slap ouwehoerende Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot in een helikoptershot mee over de Franse Pyreneeën. Onder ons tekende zich een grijze strook asfalt af, dwars door de groene bossen. Het peloton denderde eroverheen.

Het leuke van helikoptershots vind ik dat je eindelijk kan lezen wat al die enthousiaste wielersupporters in de nacht voor de koers op het wegdek hebben gekalkt. Al zijn de meeste wielerliefhebbers niet echt bijster creatief. Het zijn veelal de namen van hun helden die zij op het beton schrijven.

Zaterdag bleek er één uitzondering. Ik vermoed een Spanjaard uit Barcelona. Die had kennelijk nog een rekening te vereffenen binnen het voetbal en moet hebben besloten de wielrensport te gebruiken als kruiwagen voor zijn wrok of jaloezie. Want daar stond het, op het donkere asfalt, in witte letters: ‘Zlatan = gay.’ Read the rest of this entry »