Melvin Platje is een echte jongen van ’t Gooi. De kersverse spits van NEC, in zijn vrije tijd ook hartstochtelijk cultheld, is geboren en getogen in Bussum. ‘Maar denk niet dat je die kleine van mij snel met een hockeystick ziet,’ haast hij zich in een interview met Voetbal International te zeggen. ‘Ik kom niet uit een buurt van rijke stinkerds.’

Goed, dat had Melvin op zich niet zo expliciet hoeven zeggen. Dat had de interviewer van VI vast ook al wel door toen de voormalige spits van FC Volendam de überontroerende ontmoeting met zijn Zweedse vrouw beschreef, die dus momenteel in hoge verwachting is van hun eerste kind.

Melvin ontmoette de liefde van zijn leven vier jaar geleden in Chersonissos. ‘Ik was met een paar vrienden op zo’n echte feestvakantie op Kreta,’ zegt Melvin in VI. Je kent het wel: neuken tien punten, beffen vijf, pijpen zeven en bij alles wat anaal gaat de verdubbelaar aan. Kijken wie aan het eind van de trip bovenaan staat in het klassement. Read the rest of this entry »

Een nieuwe, onbekende trainer langs de Nederlandse velden. Andries Ulderink gaat dit seizoen aan de slag bij de De Graafschap als opvolger van Darije Kalezic. Op het palmares van de Zwollenaar staan echter slechts een vijfde en een zevende plek in de Jupiler League. Met Go ahead eagles. Meer niet. Ik vind dat wel verfrissend.

Voetbal International interviewde de 41-jarige trainer onlangs. Ulderink stelde in het vraaggesprek dat hij hoe dan ook het profvoetbal in wilde. Dat idee had zich al van jongs af aan in zijn hoofd genesteld. Hij had echter al snel bekeken dat dit hem als speler in geen velden of wegen zou lukken. ‘Daar had ik het talent niet voor.’

De meeste voetballiefhebbers zouden het met zulk gebrekkig talent snel voor gezien houden. Dat Ulderink doorzette heeft mijn sympathie. De voetballerij in willen zonder te kunnen voetballen, het is toch een beetje als een boek schrijven met zware dyslexie, geheelonthouder zijn in Rusland of muziek maken terwijl je doof bent. Ik houd wel van doorzetters. Read the rest of this entry »

Ik zat zaterdag de Tour de France te kijken. Ik vloog met een onuitstaanbaar slap ouwehoerende Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot in een helikoptershot mee over de Franse Pyreneeën. Onder ons tekende zich een grijze strook asfalt af, dwars door de groene bossen. Het peloton denderde eroverheen.

Het leuke van helikoptershots vind ik dat je eindelijk kan lezen wat al die enthousiaste wielersupporters in de nacht voor de koers op het wegdek hebben gekalkt. Al zijn de meeste wielerliefhebbers niet echt bijster creatief. Het zijn veelal de namen van hun helden die zij op het beton schrijven.

Zaterdag bleek er één uitzondering. Ik vermoed een Spanjaard uit Barcelona. Die had kennelijk nog een rekening te vereffenen binnen het voetbal en moet hebben besloten de wielrensport te gebruiken als kruiwagen voor zijn wrok of jaloezie. Want daar stond het, op het donkere asfalt, in witte letters: ‘Zlatan = gay.’ Read the rest of this entry »

Als Carlos Tévez geen profvoetballer was geworden, dan had hij, naar eigen zeggen ‘net zo goed dood, drugsverslaafd of een gevangene kunnen zijn.’ Nu geldt dat in theorie voor elke voetballer, maar aan het verweerde gezicht van de Argentijnse international kun je zien dat de kans op een dergelijk lot bij hem daadwerkelijk aanzienlijk moet zijn geweest. ‘Het is veel van mijn voormalige vrienden overkomen,’ zei Tévez bovendien.

Misschien dat de topvoetballer daarom wel welwillend staat tegenover de criminele medemens. ‘Niemand word geboren als dief,’ legde Tévez onlangs quasifilosofisch uit. ‘Het verschil tussen arm en rijk is bijzonder groot in mijn land en dat is de reden waarom veel jongeren in de criminaliteit belanden.’ Niet voor niets komt de spits uit hetzelfde land als Che Guevara.

Natuurlijk hebben de media het vooral gedaan – het favoriete slachtoffer van elke populist. Tévez hekelt de berichtgeving over arme wijken in de grote Argentijnse steden. ‘De meerderheid van de mensen daar gaat om zes uur aan het werk, daar lees je niets over. Men schrijft zonder te weten wat er daadwerkelijk gebeurt. Ze [de journalisten] zouden het er hooguit twee jaar volhouden. Wij zijn mentaal veel sterker dan iedereen die een opleiding heeft gevolgd, en ook als mens zijn wij beter.’ Ik vind twee jaar overigens best lang. Read the rest of this entry »

Lex Immers kon slecht slapen vannacht. Dat twitterde hij vanochtend. De reden: zijn geliefde trainer John van den Brom gaat naar Vitesse. Lex is er kapot van. Hij kan het maar niet geloven. ‘Trainer weg mensen? Echt waar? Zal me erg pijn doen!!’ luidde gisteren al een tweet van zijn hand. Vooral de twee (!) uitroeptekens maken het zo heerlijk dramatisch.

Ik zie Lex al voor me, onder zijn ADO-dekbed en in zijn ADO-pyjama, met het duimlapje in de hand dat hij al sinds zijn tweede elke nacht bij zich draagt. Klaarwakker, en maar onbedaarlijk huilen. Mamma op de overloop, het licht op de slaapkamer de hele nacht aan. ‘Ik kan niet slapen, het lijkt wel het einde van de wereld,’ twitterde de wanhopige Lex midden in de nacht. Je kunt veel van de Haagse middenvelder zeggen, maar niet dat de jongen geen gevoel voor theater heeft. Read the rest of this entry »

Zaterdag 7 mei keek ik zomaar de neger die voor niemand buigt recht in de ogen. Imposante man, die Winston Bogarde. Strak in het pak stond hij na afloop van de jaarlijkse Suriprofs wedstrijd de pers te woord. Hij deed dat zoals we hem kennen: streng en vol zelfvertrouwen. Hij nam zichzelf, zoals gebruikelijk, uiterst serieus. Inderdaad, zei hij, hij wilde wel een beetje de kant van het trainerschap op. Zijn taak als coach van het Surinaamse all-star team zag hij als een opstapje. En ja, het was natuurlijk bijzonder om terug te zijn in het Sparta stadion, waar het voor hem toch allemaal ooit begonnen was. ‘Het is daarna een indrukwekkende carrière geworden,’ vergat hij zelf niet te benadrukken. Read the rest of this entry »

Feyenoord heeft interesse in de topscorer van Zweden: Alexander Gerndt. Ik heb hem nog nooit een bal zien trappen, maar juich de transfer nu al toe. Vorig jaar stond hij aan de zijde van onze Manon Melis, toen zij werden verkozen tot beste aanvallers van Zweden. Maar daarnaast heeft Gerndt een indrukwekkende hoeveelheid levenservaring, onontbeerlijk voor de moderne profvoetballer. In 2004 redde hij het leven van zijn broertje toen zij toevallig in Indonesië waren toen dat land getroffen werd door een tsunami. In de jaren daarna raakte hij verslaafd aan tatoeages en momenteel is hij verwikkeld in een pijnlijke scheiding. Zijn ex-vrouw, My, is een echte voetbalvrouw, of zoals ze dat in Zweden noemen: een ‘fotbollsfru’. Op haar blog deelt ze alles met de rest van de wereld. Foto’s van haar kinderen en sexy foto’s van zichzelf. Daarnaast geeft ze haar visie op de scheiding van Alexander. Mensen die denken dat ze alleen maar met hem was om zijn geld, helpt ze uit de droom: in de Zweedse competitie is geen geld. Het liefste had ze een rustig leven in de anonimiteit geleid. Nu was er veel kritiek op haar openhartige blogs, maar My heeft nooit overwogen ermee te stoppen. Zij leeft namelijk niet in dienst van haar man. Dat was uiteindelijk ook de reden voor de scheiding: My koos voor zichzelf. Jammer voor de Nederlandse competitie, maar ik heb er alle vertrouwen in dat we aan Alexander nog veel plezier gaan beleven.

‘De voetbalwereld heeft voor Hilde en Martiene Bruggink geen geheimen meer.’ Boud statement, vind ik van PSV Inside. Ook het vierde kopje thee in het Philips stadion was ondertussen soldaat, in Eindhoven was geen stroopwafel meer te bekennen en de wedstrijd tegen Rangers liep tegen het einde. Over de schouder van collega Charles Bromet las ik dat hij de wedstrijd ‘een inkijkje in de voetbalhel’ noemde in zijn stukje voor de Volkskrant . Hoezo? Eigen schuld. Had Charles zich maar moeten verdiepen in de levensloop van de gezusters Bruggink, die dus via de contacten van broer Arnold stage hadden kunnen lopen bij Langs de lijn, en vervolgens een baan wisten te bemachtigen, zo las ik nu, bij televisieproducten Eyeworks. Journalisten in hart en nieren, die Hilde en Martiene, maar bij voorkeur zonder te hoeven interviewen. Read the rest of this entry »

Sommige voetbalwedstrijden zijn zo saai dat je zelfs als sportjournalist in het stadion graag wat anders doet dan kijken naar het veld. Bij PSV zijn ze zelfs zo gewend aan deze neiging, dat daar voorafgaand aan de wedstrijd het tijdschrift PSV Inside voor je klaar ligt. Ideaal. Nog eens wat anders dan bij Willem II, bijvoorbeeld, waar ik nooit enig leesvoer aangeboden heb gekregen, al is het vertoonde voetbal ook daar bepaald niet altijd fascinerend, zelfs niet tegen Ajax. Read the rest of this entry »

Ik kon zondag in een volgepakt Abe Lenstra Stadion negentig minuten lang alleen maar denken aan Jhon van Beukering. Het had er natuurlijk mee van doen dat de Friezen tegen Feyenoord speelden, en ook had ik net de column van Thijs Zonneveld over Jhon gelezen op Nu.nl. Maar toch waren mijn gedachten wel degelijk ook een gevolg van mijn grote liefde voor de voetballer Jhonny. Een liefde die tot onnavolgbare hoogte was gestegen sinds ik met eigen ogen had gezien hoe veel plezier Jhon het Feyenoord legioen kon bieden, simpelweg door alleen maar een sprintje te trekken over dertig meter. ‘Een sprintje met stevige wind tegen,’ zoals zijn trainer Mario Been het na afloop van die wedstrijd treffend formuleerde. Read the rest of this entry »