Diego Milito heft de ‘Gouden vuilnisbak’ gewonnen. Een prachtige naam voor een prijs, vind ik. ‘Bidone d’Oro’. In het Italiaans klinkt het natuurlijk nog veel mooier. Het radiostation RAI Radio reikt de prijs elk jaar uit aan de slechtste speler van de Italiaanse competitie. Of de meest teleurstellende eigenlijk. Het zijn doorgaans vrij grote voetballers namelijk die er met de prijs vandoor gaan.

Milito, die Internazionale in 2010 met zijn doelpunten nog aan de zege in de Champions League hielp, kreeg in de finaleronde van de Bidone d’Oro ruim vijftien procent van de stemmen. Hij bleef daarmee Amuari en Milos Krasic van Juventus nipt voor. Vind ik overigens niet veel, vijftien procent van de stemmen, maar goed. Read the rest of this entry »

Kijk, dat Wesley zijn Yolanthe op zijn zij heeft laten tatoeëren, dat vind ik persoonlijk niets. Romantische liefde is iets vergankelijks, die laat je niet in onuitwisbare inkt in je huid naaien. Uitgerekend voetballers zouden dat toch moeten weten…

Doe mij maar de tatoeage van Ezequiel Lavezzi – verbluffend mooie voetbalnaam trouwens. Lavezzi voetbalt bij Napoli, en in Napels bestaat natuurlijk maar één God: een mannetje van 1.65 meter, die in de jaren tachtig kon dansen met een bal – zou God ooit een bal kunnen scheppen die hij niet hoog zou kunnen houden? Dat was de vraag die de bevolking van Napels zich zo’n 25 jaar geleden stelde en waar bij de pizzeria’s in de stad drukt werd gediscussieerd.

Read the rest of this entry »

Mediolanum, ooit was het een belangrijke stad in het Romeinse Rijk. 600 v Christus gesticht, ontwikkelde het zich tot het centrum van Noord-Italië. Sterker nog, in 286 na Christus werd Mediolanum de hoofdstad van het West-Romeinse Rijk. Dit rijk strekte zich uit van Spanje tot Oostenrijk, van Engeland tot Tunesië. Niet mis, om daar de hoofdstad van te zijn. In 403 verhuisde de hoofdstad naar Ravenna. Mediolanum werd ingenomen. De ooit zo fiere gebouwen verwerden tot vervallen ruïnes. Zo gaat dat, van hoofdstad naar provinciestadje.

Mediolanum werd later Milaan. Ook Milaan werd een hoofdstad, een voetbalhoofdstad welteverstaan. Eind jaren tachtig, begin jaren negentig waren er twee topteams in Europa, Inter en AC Milaan. De drie Duitsers Brehme, Matthäus en Klinsmann waren de grote namen bij Inter; Van Basten, Gullit en Rijkaard bij de plaatselijke AC. Milaan was het middelpunt van de wereld.  The times, they are changing. AC Milaan en Inter bevolken tegenwoordig gezamenlijk de onderste regionen van de Serie A, aantrekkelijk voetbal wordt er niet gespeeld, punten niet behaald. De twee Milanese voetbalclubs zijn zoekende, de rokende ruïnes van de ooit grote voetbalstad zijn zichtbaar. Een vergelijking met het ooit zo prachtige Mediolanum ligt voor de hand. De ruïnes van deze Romeinse stad zijn nog te zien in Milaan. Het duurde lang voordat er op de puinhopen nieuwe gebouwen kwamen, we praten over eeuwen. Laat het niet zo lang duren bij Inter en AC. Alleen de gedachte dat de twee grootmachten elkaar ooit weer bevechten in de voetbalarena terwijl de wereld zwijgend kijkt, is prachtig.

Sommige landen zitten krap in de voetballers. Dan heb ik het niet over voetballers in de categorie ‘doet het prima’, maar voetballers in de categorie ‘Daar zijn we echt trots op’. In Nederland kunnen we ons dat niet voorstellen. Wij hebben we het eigenlijk maar goed. Wesley Sneijder speelt bij Inter, Dirk Kuijt bij Liverpool, Van Persie bij Arsenal, Van Bommel bij AC Milan. Genoeg toppers voor ons allemaal, we kunnen onze trots verdelen.

Hoe anders was dat in bijvoorbeeld Liberia. Nog nooit in de historie van het voetbal was er een noemenswaardige voetballer geboren in het Liberia. De trots die het Afrikaanse land voelde toen George Weah Wereldvoetballer van het Jaar werd in 1995 is ons onbekend. Hun Weah was de beste ter wereld, wat hem een koninklijke status bezorgde in Liberia. Hetzelfde verhaal gold voor Stoichkov in Bulgarije en voor Adebayor in Togo. Read the rest of this entry »

‘Ik denk dat we vandaag hebben bewezen dat we van FC Twente kunnen winnen.’ Deze uitspraak van Frank de Boer was met afstand de gekste quote van de afgelopen week. Als er namelijk één ding niet was bewezen vorig weekend (zelfs heel het seizoen!) dan is het wel uitgerekend dat Ajax zijn rivaal uit Enschede kan verslaan. Dat Ajax van FC Twente kan verliezen, dat is bewezen inderdaad: na verlenging zondag voor de beker, en in de wedstrijd om de Johan Cruijff schaal helemaal aan het begin van het seizoen. Ook dat de twee ploegen gelijk kunnen spelen, is empirisch onderbouwd: in de competitie werd het eind vorig jaar 2-2, en na negentig minuten bekerfinale was diezelfde stand bereikt. Goed, Ajax had dan misschien bewezen dat het met 2-0 voor kan komen tegen FC Twente, maar daar blijft het ook echt bij. Dat is toch geen winnen, Frank. Gelukkig voor De Boer barst de voetballerij van dit soort onzinpraat. En dus viel het niemand echt op. Een overzichtje. Read the rest of this entry »

Zondag zag ik Urby Emanuelson het Ajax-publiek vaarwel zeggen in de Amsterdam Arena. Na de winst op Excelsior kreeg hij een afscheidsspeech van Danny Blind en wilde de speler van AC Milan zelf ‘ook nog wat zeggen’. Zijn toespraakje was kort en helder en eindigde met de boodschap dat hij nu Amsterdam ‘represent’ in Milaan. Vervolgens maakte hij een gang over het veld, schoot wat ballen het publiek in en nam aan het eind van zijn ere-ronde bij de F-side een vuurwerkshow in ontvangst. Ik vroeg me af of Emanuelson afscheid nam van het publiek of de toeschouwers afscheid namen van hun speler. Keek ik nu naar een afscheid of was ik er ook onderdeel van? Read the rest of this entry »

NEC heeft Wiljan Vloet, Roda JC heeft Harm van Veldhoven en PSV Fredje Rutten. Grote, aansprekende namen zul je denken. Dat zal wel, maar qua charisma kunnen ze niet tippen aan Serse Cosmi, bij onze Oosterburen ook wel bekend onder de naam…Der Porno-Trainer. Op de website van het Duitse kwaliteitsmedium Bild staat het luid en duidelijk: ‘Am 1. März wurde Serse Cosmi (52) als neuer Coach des US Palermo vorgestellt – und seine Spieler können das erste Training bestimmt kaum noch abwarten. Denn Serse Cosmi ist der PORNO-TRAINER!’ Wat klinkt dat toch heerlijk in het Duits! Wat blijkt, deze Cosmi laat bij elke uitwedstrijd tijdens de busreis een pornofilm zien aan zijn gehele selectie. Lekker actie hoor, Serse! Hij verklaart: ‘Na een lange reis moet ik mijn spelers weer wakker zien te krijgen. Een team functioneert beter als er tussen spelers, trainers en staf samenhang is. Ik zie daar niets kwalijks in. Ook een goede hardcore-film kan voor een goede stemming zorgen.‘ Bild voegt toe: Cosmi gilt in Italien als bunter Hund. Dat lijkt me nog netjes uitgedrukt, redactie van Bild, ik zou zover willen gaan om hem een sehr bunter Hund te noemen. Hoe dan ook, zijn tactiek lijkt te werken aangezien hij zijn vorige club ASD Pontevecchio een aantal keer liet promoveren. Louis van Gaal maakt zijn spelers wakker door zijn ballen te laten zien. Schijnt minder goed te werken dan een pornofilm, maar is wel een stuk leuker.

Het is uniek in de voetbalwereld, mannen die hun gevoel laten zien. Hun gevoel dúrven laten zien. Huilen is taboe. Wie dat doet is een mietje en wordt afgemaakt door de hongerige wolven van de media en het publiek. Zo is het altijd geweest. Dat is de wereld waar je als profvoetballer (en amateurvoetballer, zie de wekelijkse bijdrage uit de amateurkleedkamer van de Bonobo-aap) voor hebt gekozen. De laatste van wie je verwacht dit heilige huisje omver te werpen is Mark van Bommel. Deze week deed hij echter de bekentenis dat hij veel gehuild heeft bij zijn overgang van Bayern Munchen naar AC Milan. Dat is mooi. Read the rest of this entry »

Wesley Sneijder is helemaal klaar met Nederland. De pers schrijft zo negatief over hem dat hij overweegt nooit meer terug te keren naar zijn ons land. Een flauwe Koefnoen-imitatie maakte hem zelfs zo kwaad dat hij naar de rechter stapte. Nu heeft Sneijder wel een punt. Vandaag werd in de internationale pers melding gemaakt van een heldendaad van Sneijder, en het vaderlandse journaille houdt de lippen stijf op elkaar, te trots om ook maar iets positiefs over hem te melden. 11apen doet niet mee aan deze kinderachtige strijd. De feiten zijn als volgt: De 29-jarige Elisabetta Savazzi viel van haar Vespa. U en ik zouden doen of we niks gezien hadden, of in elk geval doorrijden. Wesley daarentegen toonde zijn menselijk gezicht. Hij twijfelde geen moment en stapte, in trainingspak nog, uit zijn auto. Hij bleef bij de vrouw tot de ziekenwagen gearriveerd was. Ondertussen wilden voorbijgangers op de foto met de ster, maar hij bleef standvastig Elisabetta ondersteunen. Bij iedere andere BN’ er zou dit groot nieuws zijn. Maar nu het om Sneijder gaat, moeten we dit nieuws uit België vernemen. Wes en Yo hebben gelijk. Als je in Nederland je kop boven het maaiveld steekt, zijn afgunst en jaloezie je deel.

Ruim 2,3 miljoen mensen keken gisteren naar de ‘TROS tv-show’. Ivo Niehe zou immers op bezoek gaan bij Wesley Sneijder en Yolanthe Cabau van Kasbergen in Milaan. En de kijkers werden niet teleurgesteld. De meester-interviewer bracht de ene na de andere onthulling boven tafel. Zo bleek Wesley in zijn jeugd twee passies te hebben: Voetballen en schrijven. Voor beide had hij talent. Ivo had zelfs een filmpje boven water gekregen uit Wesleys jeugd. Hierin schrijft hij een opstel voor school waarin hij zijn schrijversambitie uit. Hij kreeg hiervoor een 9 en het had niets gescheeld of Wesley was schrijver geworden. Maar, zo stelde Ivo: ‘Hij liet de literaire wereld voor wat die was.’ Nu is Sneijder sterspeler bij Internazionale en Oranje. Bij mij, Apie Baantjer, is het precies omgekeerd gegaan. Ik wilde vroeger voetballer worden, maar ben schrijver geworden, voor 11apen.nl. Een mensenleven kan raar lopen.