PSV, de provincieclub waar altijd alles gemoedelijk gaat. Een probleem wordt in het Zuiden onder het genot van een glas bier en wat lekkere blokjes kaas opgelost. Met een handdruk gaan de kemphanen uit elkaar. Zo gaat dat al eeuwen daar. Prima geregeld. Maar zelfs in Eindhoven veranderen de tijden. Kritiek op PSV wordt nicht meht toleriert! Iedereen moet in de pas lopen. Zo niet, dan trek je je portemennee maar. Huub Stevens hád kritiek op de Eindhovense club. Niet netjes, maar ook het eind van de wereld niet. Maar wat doet de leiding van PSV? Stevens een boete van 2 ton  opleggen. Wat triest zeg! Kritiek wordt de mond gesnoerd met dikke boetes. Zelfs in Eindhoven begint het moderne leven door te dringen.

Zo gaat dat dus. Hypocriet is nog te mild uitgedrukt. Je voetbalt 10 jaar bij PSV, waarbij het merendeel van het publiek je keer op keer vervloekt om de klunzige acties die je maakt. Als je in die periode drie ballen goed hebt geraakt, is het veel. Het bestuur en de supporters zijn dan ook blij als je na al die jaren op de bank eindelijk opgerot bent. Een illusie armer vertrek je naar Roda JC. De eerste uitwedstrijd tegen PSV wordt je op grootse wijze bedankt voor je diensten. Veel gekker moet het toch niet worden.

Zondag de eerste krakert van het seizoen 09/10. PSV-Ajax in het Philips Stadion. Wordt het een herhaling van vorig seizoen? 11apen houdt zich als onafhankelijk voetbalmedium op de vlakte.

PSV heeft zich geroerd op de transfermarkt. Na André Ooijer en Orlando Engelaar wordt de Bulgaar Stanislav Manolev aan de Eindhovense selectie toegevoegd. Ehm, wie? Fredje Rutten geef ons eens wat duidelijkheid! ”Een veelzijdige speler met een mooie leeftijd. Het is een bereidwillige jongen met een goed karakter. Hij heeft bepaalde kwaliteiten die goed bij ons team zullen passen. Zowel defensief als offensief.’ Maar, Fredje jongen, hier word ik toch niet wijzer van? Wat zijn dit voor algemeenheden?
Een veelzijdige jongen met een mooie leeftijd - Fijn dat het in ieder geval geen eenzijdige speler is geworden met een slechte leeftijd. Read the rest of this entry »

Gaat PSV dezelfde kant op als Feyenoord? Uiteraard is dit niet te hopen, maar het aankoopbeleid laat andere dingen zien. Met oude rotten het kampioenschap binnen halen, persoonlijk geloof ik er niet meer in. Er is de laatste jaren één goed voorbeeld geweest, en dat is Philip Cocu. Daarna kwam Ajax met Jaap Stam en Edgar Davids, Feyenoord met Roy Makaay, Kevin Hofland, Gio, enz. en nu gaat PSV het welbekende Cocu-effect proberen te kopiëren. André Ooijer gaat afbouwen in de Lichtstad, Vennegoor of Hesselink staat op het punt te tekenen in Eindhoven en de beleidsmakers lonken naar de gunsten van Boudewijn Zenden en Mark van Bommel. De afstraffing die Feyenoord de afgelopen twee jaar heeft moeten ondergaan is voor Jan Reker c.s. niet duidelijk genoeg geweest. Ook in Eindhoven moet de jeugd plaatsmaken voor afbouwende spelers, dit terwijl PSV de afgelopen jaren juist ver is gekomen (en veel geld heeft verdiend) met jonge, onbekende talenten. Paniekvoetbal na een verloren seizoen. Helaas is dat soort voetbal niet altijd het mooist, en zeker niet het meest effectief.

Zijn noppen geslepen, een bosje donzig haar op zijn indrukwekkende schedel, en het shirt quasi-nonchalant half uit de broek. Zo betrad Alex, toch een beetje ónze Alex, het strijdveld voor een glorieuze partij tegen Liverpool, toch ook een beetje óns Liverpool. Want glorieus zou het worden…

Wat een partij werd er op de mat gelegd. Suspense waar zowel Hitchcock als Agatha C een puntje aan kunnen zuigen. Voorsprong voor Liverpool, gelijkmaker door Chelsea, gouden lul van Hiddink, doelpunt van Kuyt; dit zijn kreten die we allemaal wel kennen. Read the rest of this entry »

André Ooijer komt terug naar PSV. Fijne geste van de Blackburn-verdediger. Ooijer gunt het Nederland om nog een jaar of twee van hem te mogen genieten. Afbouwen, noemt men dat. De schat. Hij zal de huidige PSV-verdedigers eens laten zien wat écht verdedigen is. Mouwen opstropen en niet van het veld af voordat je zwart ziet van de modder. Toch vind ik het geen onverdeeld perfect idee van Ooijer. En wel om twee redenen. Ten eerste zijn het de laatste jaren vooral de terugkerende middenvelders die een team hebben kunnen helpen. Daarbij moet uiteraard het Cocu-effect genoemd worden, evenals de terugkeer van Giovanni van Bronckhorst. De laatste verdediger die het Nederlandse voetbal uit de slop wilde halen was Jaap Stam. Jammer, maar hoon was zijn deel. Een Ooijer-effect lijkt dan ook uitgesloten. Een tweede reden om de terugkeer van Ooijer vooral niet te overschatten is omdat hij op dit moment bij Blackburn Rovers speelt. Zelf vindt hij het heel erg stoer, maar in het internationale voetbal stelt de club uit Noord-Engeland geen ene moer voor. Cocu kwam van Barça, Stam van AC Milan. Ik hoop dat het allemaal lukt met Ooijer, maar heel eerlijk gezegd heb ik er een hard hoofd in.

De nieuwe Pelé. Zo werd hij al op zijn vijftiende genoemd. De Ghanees Nii Odartey Lamptey kreeg deze titel na het WK onder 17 jaar in 1991. Lamptey werd zelfs uitgeroepen tot beste speler. Dit was het toernooi dat de rest van het Lampteys leven zou veranderen. Als hij achteraf zou mogen kiezen, weet ik zeker dat hij ervoor gekozen zou hebben om het WK onder 17 liever niet had gespeeld. Aad de Mos haalde hem naar Anderlecht. Nii Lamptey werd de nieuwe Pelé genoemd, maar voelde zich niet zo. De druk die op zijn kleine schouders rustte, werd hem te veel. Zijn hele carrière heeft hij tegen een verwachtingspatroon aangevoetbald. Na drie jaar in Brussel te hebben gebivakkeerd, vertrok Lamptey naar PSV. Ook daar ging het niet zoals de club, de supporters, maar vooral Lamptey zelf wilde. Read the rest of this entry »

Is het Phillip Cocu? Ola Toivonen? Of toch de hand van Dwight Lodeweges? Wie het weet mag het zeggen.

Aanpakken wordt niet meer gewaardeerd in de voetbalwereld. Na het vertrek van Gertjan Verbeek vindt nu ook Huub Stevens het genoeg. Beide coaches houden van keihard, maar dan ook keihard werken. Modder, zweet en bloed is hun devies. Maar het werken met over het paard getilde mannetjes is ze teveel geworden. De wereld bestaat niet meer uit Rinus Israël, Willem van Hanegem, John de Wolf en Dean Gorré. Royston Drenthe, Ryan Babel en Ibbi Affelay zijn nu de helden. Keihard bikkelen is er niet meer bij. Je witte Nikes poetsen helaas wel. De bikkel is dood, lang leve de people’s manager!