André Ooijer komt terug naar PSV. Fijne geste van de Blackburn-verdediger. Ooijer gunt het Nederland om nog een jaar of twee van hem te mogen genieten. Afbouwen, noemt men dat. De schat. Hij zal de huidige PSV-verdedigers eens laten zien wat écht verdedigen is. Mouwen opstropen en niet van het veld af voordat je zwart ziet van de modder. Toch vind ik het geen onverdeeld perfect idee van Ooijer. En wel om twee redenen. Ten eerste zijn het de laatste jaren vooral de terugkerende middenvelders die een team hebben kunnen helpen. Daarbij moet uiteraard het Cocu-effect genoemd worden, evenals de terugkeer van Giovanni van Bronckhorst. De laatste verdediger die het Nederlandse voetbal uit de slop wilde halen was Jaap Stam. Jammer, maar hoon was zijn deel. Een Ooijer-effect lijkt dan ook uitgesloten. Een tweede reden om de terugkeer van Ooijer vooral niet te overschatten is omdat hij op dit moment bij Blackburn Rovers speelt. Zelf vindt hij het heel erg stoer, maar in het internationale voetbal stelt de club uit Noord-Engeland geen ene moer voor. Cocu kwam van Barça, Stam van AC Milan. Ik hoop dat het allemaal lukt met Ooijer, maar heel eerlijk gezegd heb ik er een hard hoofd in.

De nieuwe Pelé. Zo werd hij al op zijn vijftiende genoemd. De Ghanees Nii Odartey Lamptey kreeg deze titel na het WK onder 17 jaar in 1991. Lamptey werd zelfs uitgeroepen tot beste speler. Dit was het toernooi dat de rest van het Lampteys leven zou veranderen. Als hij achteraf zou mogen kiezen, weet ik zeker dat hij ervoor gekozen zou hebben om het WK onder 17 liever niet had gespeeld. Aad de Mos haalde hem naar Anderlecht. Nii Lamptey werd de nieuwe Pelé genoemd, maar voelde zich niet zo. De druk die op zijn kleine schouders rustte, werd hem te veel. Zijn hele carrière heeft hij tegen een verwachtingspatroon aangevoetbald. Na drie jaar in Brussel te hebben gebivakkeerd, vertrok Lamptey naar PSV. Ook daar ging het niet zoals de club, de supporters, maar vooral Lamptey zelf wilde. Read the rest of this entry »

Is het Phillip Cocu? Ola Toivonen? Of toch de hand van Dwight Lodeweges? Wie het weet mag het zeggen.

Aanpakken wordt niet meer gewaardeerd in de voetbalwereld. Na het vertrek van Gertjan Verbeek vindt nu ook Huub Stevens het genoeg. Beide coaches houden van keihard, maar dan ook keihard werken. Modder, zweet en bloed is hun devies. Maar het werken met over het paard getilde mannetjes is ze teveel geworden. De wereld bestaat niet meer uit Rinus Israël, Willem van Hanegem, John de Wolf en Dean Gorré. Royston Drenthe, Ryan Babel en Ibbi Affelay zijn nu de helden. Keihard bikkelen is er niet meer bij. Je witte Nikes poetsen helaas wel. De bikkel is dood, lang leve de people’s manager!

In de NRC was gisteren te lezen dat Huub Stevens al begin november aangaf dat hij het niet meer zag zitten bij PSV. De trainer was vanaf juli actief voor de Eindhovense club. Met een kleine rekensom kom je op een dienstverband van vier maanden uit,  inclusief voorbereiding. Vier maanden aan het werk en dan al aangeven dat je het niet meer ziet zitten. Ik dacht dat Stevens een doorbijter was, zo iemand die niet weet van ophouden. Der Harter Hund werd hij in Duitsland genoemd. Keihard werken is zijn devies. Zonder moddervlekken van het veld aflopen wordt niet getolereerd, zo simpel is dat. Het leven is hard, maar Huub is harder. Maar de koempelmentaliteit wordt niet opgepakt door die verdraaide Zuid-Amerikanen, ze willen niet naar Huub luisteren. Dit maakt de aanpak van de oud-PSV’er waardeloos. Die is namelijk gebaseerd op discipline en tucht. Zonder die waarden, houdt alles op.  Der Harter Hund verandert langzaam maar zeker in een leeuw zonder tanden. Heeft er nog iemand een gebit over voor Huub?