Ik ben sinds kort maar wat trots op een van onze Oranje-helden. Zijn naam: The Hunter, ook wel bekend onder zijn bijnaam Klaas-Jan Huntelaar. Ik was er al van op de hoogte, maar nu is het zeker: deze man is een topperrrrtje! Eerst denkt Real Madrid hem even makkelijk aan de kant te schuiven, hem te behandelen als een klein kind die niet eens mee mag trainen met het eerste en vervolgens meent een middelmatig clubje uit de Bundesliga hem in te lijven. De Koninklijke: ‘Kassa!’. Vfb Stuttgart: ‘Wij zijn eindelijk een topclub!’ Maar nee, jongetjes, dit verhaal gaat niet door. The Hunter blijft de baas en de baas zegt: ‘Betalen, mijn Koninklijke werkgever.’ Hij wil een paar miljoen zien van Madrid en pas dan vertrekt hij. Wat een branie, en wat ontzettend terecht dat een speler het eens tegen een club als Madrid opneemt met als risico de rest van zijn carriere te boek te staan als lastpak. En nu? Nu willen zowel Tottenham als Arsenal The Hunter inlijven. Met een dikke middelvinger naar Madrid.

Real Madrid kletst zo een slordige 150 miljoen euri neer voor twee semi bovenmodale spelertjes. Waarom? Omdat het kan. Lekker toch, die marktwerking. En toch, de woorden ‘belachelijk’, ‘ziek’ en ‘onsportief’ staan deze dagen regelmatig in één zin met Real Madrid. Dit terwijl wij allemaal de afgelopen maanden hebben geleerd dat geld moet rollen. Pure vertrouwenskwestie, anders komen we nooit uit die financiële crisis. Ik ben dan ook overtuigd van de hogere intenties van de Koninklijke. ‘Praten, praten, praten, laten we de daad bij het woord voegen,’ moet voorzitter Perez hebben gedacht en poef weer een klein fortuin de maatschappij ingepompt. Ik moet eerlijk zeggen, tot vandaag had ook ik mijn twijfels over de exacte bedoelingen van deze transfersommen, maar toen ik las dat Madrid 36 miljoen euro voor een 30-jarige aanvaller wil neertellen, was ik overtuigd. Filantropie met een grote F.

Die Pepe, wie had dat nu gedacht. Als een volleerd freefight-kampioen trapt hij zijn op de grond liggende tegenstander Gasguero meedogenloos eens flink tegen zijn rug. ‘Ik verloor de controle voor een paar minuten, dat soort dingen doe ik normaal niet,’ verklaart de Portugese verdediger. Nou, dat doe je dus wel, en hard ook.

Prima speler, die Rafael van der Vaart, maar de geruchten dat de kampbewoner naar Chelsea vertrekt heeft Guus even snel moeten ontkrachten. Heel slim, Chelsea heeft, net zoals Real Madrid, Van der Vaart niet nodig. Eerlijk is eerlijk, Chelsea heeft op het middenveld niet de minste goden rondlopen. Ik noem een Frank Lampard, een Michael Ballack, een Deco, of een John Obi Mikel. Jammer voor onze sympathieke landgenoot, maar ook die spelers gaat Van der Vaart niet op de bank krijgen. Raf is een goede speler voor een subtopper, Aston Villa, Sevilla, HSV, dat werk. Een wereldclub is net iets te hoog gegrepen, maar ach, een prima subtopper is ook niet vies.

De mooiste Champions League-affiche van vanavond is zonder twijfel Real Madrid – Liverpool. Deze twee grootheden uit de voetbalgeschiedenis, met in allebei de teams een aantal Nederlanders, komen elkaar eigenlijk veel te vroeg in het toernooi tegen. Persoonlijk heb ik meer sympathie voor The Reds. Ik heb dan ook het internet afgestruind om te zien wat ze net dat laatste motivatie-zetje zou kunnen geven. Uiteindelijk kwam ik uit op The Anfield Rap. Een nummer opgenomen door spelers van Liverpool (onder anderen John Aldridge, John Barnes, Alan Hansen, Bruce Grobelaar en manager Kenny Dalglish) voor de FA Cup Finale van 1988 tegen Wimbledon. Welcome to the 80′s! (Trouwens, Ryan Babel probeert het hier ook nog. Hoewel iets te serieus, doet hij het niet slecht.)

Na zijn twee doelpunten tegen Betis Sevilla gisteren, kan Klaas-Jan Huntelaar helemáál niet meer kapot. Go, Klaas-Jan!

Van der Vaart liet een scheet tijdens het EK en de wereld stond op zijn kop. Gary Lineker had tijdens de nabeschouwing van Nederland-Roemenië op de BBC al een leuke bijnaam voor hem verzonnen: Van der Fart. Geestig, speels en luchtig. Rafael moet met weemoed hebben teruggedacht naar deze fijne tijd. Het was allemaal zo onschuldig. Alles ging perfect in het leven van de oud-Ajacied; hij was de Koning van Hamburg, de Meester op het Middenveld en zijn vrouw de Trofee der Trofeeën. Maar de eeuwige roem kwam om de hoek kijken. Read the rest of this entry »