Het leek allemaal zo mooi. Het Nederlands elftal zou wereldkampioen worden en 11apen zou meeliften op deze golf van succes. Het liep anders. Nederland verloor de finale en de wereld was meer geïnteresseerd in de meningen van een octopus dan in de genuanceerde analyses van Apie Baantjer. Toegegeven, ik zat er vaak naast, maar we moeten nu niet denken dat dieren meer verstand van voetbal hebben.
De voorspellingen van Paul blijven puur toeval. Zo werd parkiet Mani ook al beroemd tijdens het toernooi, maar hij voorspelde de finale verkeerd. En kijk met de kennis van nu ook eens naar de filmpjes van Poes Billie uit Amsterdam-Noord, corpsbal Lars, de honden Noa, Binkie, Boomer en Bas, hamster Harry, Beesies Deon en Bert, goudvis Bahbah, kat Tarrel, kookaburra Marko, beer Ivonius, kip Karin, pissebed Jaap en de papegaaien Sjakie en Pip. Allemaal dachten ze dat Nederland wereldkampioen zou worden en zaten ze er dus naast. Laten we ophouden met deze gekkigheid en komend seizoen weer luisteren naar de mensen die er echt verstand van hebben: de redacteuren van 11apen.

Nederland staat in de finale, en deze keer is dat niet met mooi, aanvallend totaalvoetbal gebeurd, maar met zakelijk resultaatvoetbal. Prima, zou je zeggen. Maar één ding is niet veranderd: Nederlanders blijven zeiken. Zo zouden we opeens ‘Duits’ voetballen en de Duitsers voetbalden Nederlands. Nu was dit gelukkig te verklaren doordat Van Gaal afgelopen seizoen successen vierde met Bayern München en hij feitelijk de architect was van het mooie voetbal van Duitsland. Eventueel Duits succes zou dus ook ons succes zijn. De opmars van de Duitsers werd echter gestuit door Spanje en nu meent een anonieme redacteur in De Telegraaf opeens dat Cruijff de grondlegger is van de huidige Spaanse ploeg. Cruijff is al in 1996 gestopt met het trainen van Barcelona, maar zijn aanvallende speelstijl is daar de afgelopen 14 jaar vastgehouden en inmiddels doorgetrokken naar de nationale ploeg. Dus ook als Spanje wereldkampioen wordt, hebben we daar een aandeel in, meent De Telegraaf. Onzin, laten we ophouden met ons in te dekken. We kunnen zelf eindelijk wereldkampioen worden, dus laten we dat doen. En als het niet lukt, hebben we gewoon verloren.

Schitterende clichés zijn het: Iemand die hands maakt ‘kan ze er ook niet afschroeven’, iemand die meters buitenspel staat, ‘stond op één lijn op het moment van spelen’ en een grensrechter heeft doorgaans dat beroep gekozen omdat hij ervan houdt de vlag in zijn anus te steken. Meestal worden dergelijke zaken geroepen om de arbitrage te beïnvloeden, maar Howard Webb, de scheidsrechter van de WK-finale, belichaamt een klassiek cliché: ‘Hij heeft thuis niks te vertellen.’ Dit stelt althans zijn eigen vrouw. Het is haar een groot raadsel dat hij de leiding weet te behouden op een veld, omdat hij zijn eigen kinderen niet eens in de hand heeft. Hiermee impliceert ze natuurlijk dat zij zelf thuis de broek aan heeft, en dat Howard zich daarom moet uitleven op het voetbalveld. De Oranje-spelers zijn thuis natuurlijk allemaal de baas, en dat over de mooiste vrouwen van het land. Gelukkig geldt hetzelfde voor de Spaanse spelers, anders had Webb zijn frustraties wel eens op ons kunnen botvieren.

Morgen spelen onze jongens tegen Uruguay. Heel Nederland zit al dagen in de spanning, maar voor de spelers moet dit helemaal ondraaglijk zijn. Hoe ontspannen ze zich en hoe bereiden ze zich voor? Dirk Kuyt vertelt het in de Voetbal International. Meestal wordt er rond kwart voor tien ontbeten. Om elf uur is de dagelijkse training. Daarna is het tijd voor de lunch en dan is het wel weer druk genoeg geweest. Soms is er ruimte voor een interview, maar vaak is het verplicht rusten. Meestal kijkt Dirk dan een filmpje of een wedstrijd op bed, maar de dag voor een wedstrijd, vandaag dus, doet hij daadwerkelijk een middagdutje. Aan het eind van de middag gaan sommige spelers nog vrijwillig fitnessen, maar vaak verkiest men dan toch de daar aanwezige sauna en stoombaden. ’s Avonds is er een tactische bespreking, of er is ruimte voor ontspanning. Kuyt speelt graag met Ooijer en Schaars een potje ‘Kolonisten van Catan’, terwijl Sneijder, Van der Vaart, Heitinga en Mathijsen ouderwets klaverjassen. De allochtone spelers zitten samen op de kamers om te Playstationnen. Maar eerst en vooral dus rust pakken. Terwijl wij in de spanning zitten voor morgen, doen Dirk en zijn Oranje kornuiten lekker een dutje. Slaap lekker, jongens!

Het WK had een feest van verbroedering moeten worden. Heel pijnlijk dat uitgerekend in Zuid-Afrika de Franse ploeg verscheurd werd door raciale kwesties. En daar bleef het niet bij. Ook vuvuzela’s en technische hulpmiddelen polariseerden voetballiefhebbers wereldwijd. In de laatste kwestie stonden Sepp Blatter en Apie Baantjer tegenover de rest van de wereld.
De zaak van de vuvuzela ligt iets ingewikkelder. Heel Afrika en
de gebroeders Ko zijn er dol op. De rest van de wereld heeft er een hekel aan. Roda JC-speler Pa-Modou Kah is een Noor, maar hij is geboren in Gambia. Niet verwonderlijk dus dat hij zich in de Voetbal International ook een groot voorstander toont: ‘Voetballers klagen dat ze elkaar niet kunnen horen. Ze liegen. Dat gezeur van voetballers altijd. Het geluid van die toeter is gaaf en maakt van dit WK iets aparts. Spelers gebruiken het als excuus voor zwakke prestaties, net als die praatjes over de bal. Allemaal bullshit.’ Kah spreekt zelfs de hoop uit dat vuvuzela’s ook in de Eredivisie te horen zullen zijn.
Hij wil ze uitdelen onder de supporters. Gelukkig mag Kah vertrekken bij Roda,
dus laten we hopen dat hij snel een nieuwe club vindt.

11apen berichtte eerder dat Afrikanen weinig geven om succes op het veld, maar des te meer om een feestje op de tribune. Deze bewering verdient enige nuancering: Het ging hier om Zuid-Afrikanen. In Nigeria heerst namelijk een heel andere spelopvatting. Prestaties zijn hier het enige dat telt. Des te pijnlijker dat het nationale elftal slechts één punt wist te halen in een toch redelijk makkelijke poule. De president, Goodluck Jonathan, is dan ook woedend en schorst de ploeg twee jaar. In die twee jaar moet de ploeg reorganiseren, zodat ze er weer staan bij de kwalificatie voor het WK van 2014. De FIFA reageerde zoals we dat gewend zijn van dit oerconservatieve orgaan. Ze kwamen direct met een communiqué dat de politiek zich niet met voetbal moet bemoeien. Maar het is een kwestie van tijd voor ze dit standpunt herzien. De belangen zijn groot, de nationale ploeg is het uithangbord van een land, dus de politiek moet haar verantwoordelijkheid nemen. De Franse president Sarkozy heeft al laten weten niet langer aan de zijlijn te kunnen blijven staan na de chaos in de Franse ploeg. Goodluck Jonathan heeft groot gelijk.

Engeland verloor kansloos met 4-1
van Duitsland. Maar hoe anders was het gelopen als de scheidsrechter had gezien dat het schot van Lampard een meter achter de lijn was en Engeland dus
de 2-2 had gemaakt? We weten het niet. Of eigenlijk weten we het wel: Duitsland had alsnog met gemak gewonnen.
Apie Baantjer is één van de weinige opiniemakers, zo niet de enige, die zich nog schaart achter de bobo’s van de FIFA. Camera’s horen niet in het voetbal. Ook met camera’s zullen er twijfelgevallen blijven bestaan. Hoe vaak gebeurt het niet dat er ook op tv eindeloos over een buitenspelgeval wordt gediscussieerd, of er een penalty gegeven had moeten worden, of zelfs over of een bal al dan niet de doellijn had gepasseerd? Voetbal is geen tennis, waar de enige vraag is of een bal in of uit is. Achteraf klagen heeft al helemaal geen zin. We wisten van tevoren dat de scheidsrechter geen camera’s tot zijn beschikking had, dus Lampard had die bal gewoon vol overtuiging de touwen in moeten jagen. Dat deed hij niet en dan kun je pech hebben. Nu gaat het WK verder zonder Engeland. En zonder camera’s.

Slechts twee keer werd een land wereldkampioen op een ander continent. Het Brazilië van Pelé deed het in 1958 in Zweden en in 2002 was het weer Brazilië dat kampioen werd in Japan en Zuid-Korea. (De Amerika’s rekenen we voor het gemak als één continent.) Op dit WK werd voor het eerst in de geschiedenis het thuisland in de eerste ronde uitgeschakeld. Van de andere vijf Afrikaanse landen heeft alleen Ghana de poulefase overleefd. En dat terwijl er vooraf zo op Afrikaans succes gehoopt werd. Nu blijkt dat het vooral de westerse cultuurimperialisten waren die dit hoopten. Want de Afrikanen zelf kan het allemaal weinig schelen. Ongeacht de ploegen die er spelen, ongeacht het wedstrijdverloop, ze blazen lekker door op hun vuvuzela’s. Ook de wave blijkt een populair tijdverdrijf. Daarbij kun je ook een land adopteren en op je vuvuzela blazen bij wedstrijden van die ploeg. En als dat land wordt uitgeschakeld, kies je gewoon weer een nieuw land. Het Afrikaanse voetbal zal nog enige decennia nodig hebben om door te krijgen dat je niet naar een stadion gaat om een feestje te bouwen. Nee, in een stadion scheldt je anderhalf uur de scheidsrechter en de tegenstander uit. Dan volgt het succes op het veld vanzelf.

Echte hoogtepunten heeft dit WK nog niet opgeleverd. Gelukkig hebben we wel wat af kunnen lachen. Om die gekke Noord-Koreanen, om het spelniveau, om de knuffelende Maradona en gisteren weer om de Griekse verdediger Papadopoulos.
Hij liet zien dat je een wond helemaal niet hoeft te verbinden of te hechten als de wond in de buurt van je mond is. In een prop watten bijten en voetballen maar weer.

Iemand binnen de Nigeriaanse voetbalbond is goed in fotoshoppen, zoveel bewijst het prachtige knip-en-plakwerk hierboven. Of  de Super Eagles goed genoeg zijn om in Zuid-Afrika te mogen blijven, weten we over twee uur. Lars Lagerback, de charismatische Zweedse coach van de Nigerianen gelooft erin: ‘We’ve got a good chance.’