Stelling 1: Het AD mist originaliteit
Deze stelling heeft deze website aan den lijve mogen ondervinden. In november kopieerde AD.nl een artikel van 11apen. Ik citeer de toen dienstdoende auteur Apie Baantjer: ‘Bij het AD hebben ze hier andere opvattingen over. Deze professionele organisatie, waar meer dan 500 mensen werken, neemt schaamteloos berichten over van liefdevolle blogjes als het onze.’ Niet alleen is het AD niet origineel, maar gaan zelfs zover om het werk van anderen te jatten. We originele artikelen wil lezen kan dus beter 11apen volgen.

Stelling 2: Het AD is traag
Het AD brengt vandaag (5 februari) het nieuws dat de nieuwe tenues van Oranje zijn uitgelekt. Op zich mooi nieuws, ware het niet dat dit al op 24 november, inderdaad ruim 2 maanden geleden, al op 11apen werd vermeld. Het AD zit, web- en sportredactie samen, met tientallen redacteuren, fulltime in dienst, nieuws te herkauwen wat allang bekend is. Wie het laatste nieuws wil lezen, kan dus beter 11apen volgen.

Stelling 3: Het AD is niet betrouwbaar
De soap bij Ajax laat zien dat het AD geen betrouwbare krant is. Een krant die ‘een kamp’ kiest, in dit geval Ten Have, is geen betrouwbare nieuwsbron. Of je nu eens bent met Cruijff, of met Ten Have, je moet ervan uit kunnen gaan dat een krant onbevooroordeeld verslag doet van het geschil. Van De Telegraaf weten we uit de Tweede Wereldoorlog al dat ze geen probleem hebben met het kiezen van een kamp, maar van alle andere kranten in Nederland verwacht ik dit niet. Journalistiek hoort, zo goed als mogelijk, objectief te zijn.  Pretenderen objectief te zijn, maar ondertussen een kamp kiezen, is de lezer voor de gek houden. Wie niet voor de gek gehouden wil worden en zeker wil weten met een meninkje te maken te hebben, leest 11apen.

Prima initiatief, maar ik wil wat kanttekeningen maken. Er is bijvoorbeeld in het geheel niet gespecificeerd hoe het plan invulling moet gaan krijgen. Daarbij is het nieuws naar buiten gekomen via De Telegraaf. We moeten dus niet uitsluiten dat Johan Cruijff hier de hand in heeft.

Mogelijk wil Cruijff Ajax verder in verdeeldheid brengen. De tactiek kan dan zijn door de leden van het bestuur weg te zetten als homofoben, of juist als mietjes, al naargelang hun reactie op het plan. In deze kwestie valt niets uit te sluiten.

Verder heeft Ajax inmiddels al aan AT5 laten weten het plan niet uit te voeren. Ze hebben even gebeld met FC Twente en beide clubs hebben geconcludeerd dat dit soort acties geen zin hebben als niet iedereen meedoet. Misschien een volgende keer.

Kortom, het wordt voorlopig weer niks met die homo-emancipatie in het voetbal. Nee, dan Engeland. Daar maken ze reuzestappen. Joey Barton, toch één van de grootste macho’s in het Britse voetbal, heeft zich sterk gemaakt voor homo’s. Niet dat hij zelf homo is, maar zijn oom wel. Daarom ligt het onderwerp hem na aan het hart.

Mede dankzij de steunbetuiging van zijn kant, verwacht Barton dat er binnen tien jaar een homo opstaat in de Premier League. Ik help het je hopen, Joey. Meer kunnen we op dit moment niet doen.

Het is Messi gelukt: hij staat op de cover van Time magazine. Ik weet niet of dat ook zíjn grootste droom is, maar het zou wel die van mij zijn. Leuk artikel ook: over waarom Messi in de hele wereld geliefd is, behalve in zijn eigen land. Goed, het meeste wist ik al, maar ik ben dan ook een voetbaljournalist in Nederland geen Amerikaan die voor Time magazine schrijft – waarin het toch zelden over sport gaat.

Toch voegde het artikel wel degelijk iets toe aan mijn kennis: statistiekjes. Vind ik ook een typisch Amerikaanse manier van naar sport kijken en over sport schrijven. Amerikanen (bij basketbal, American Football en honkbal) houden alle acties van de spelers statistisch bij. Die krijg je bij een sportverslag ook de hele wedstrijd onder je neus gedrukt. Wij Europeanen vinden dat soms wat storend, al gaan wij ook zelf steeds meer die kant op: hoeveel passes heeft Barcelona in een wedstrijd gegeven, hoeveel kilometers heeft Wesley Sneijder tijdens de halve finale afgelegd, hoeveel procent lange ballen van Chelsea kwam eigenlijk aan.

En toch doen Amerikanen dit anders. Beter ook. Niet alleen omdat zij de statistieken ook tijdens de wedstrijd bijhouden en de statistieken ook de sprong naar de geschreven media hebben gemaakt, maar omdat Amerikanen ook alles delen door het aantal wedstrijden of speelminuten, waardoor je uitkomt op prachtige ratio’s met een nul voor de punt en twee decimalen erachter. Dat komt (op mij in ieder geval) erg gewichtig over.

Zo weet ik dankzij Time magazine dat Messi voor Barcelona 0.72 goals per wedstrijd maakt. En dat dit dus significant veel meer is dan Christiano Ronaldo: 0.58 per wedstrijd. Daar komt bij dat Messi ook 76 keer de beslissende assist gaf bij een doelpunt van Barcelona in 295 wedstrijden: 0.26 per wedstrijd dus. Vind ik overigens nog een opmerkelijk lage ratio. Ik heb het idee dat ik Messi vaker dan één keer in de vier wedstrijden een beslissende pass zie geven. Maar goed, dat is dus het mooie van de Amerikaanse kijk op sport: cijfers liegen niet.

Dus kan ik met een Time magazine in de hand nu ook eindelijk onweerlegbaar het ongelijk aantonen van die ene vriend, die altijd is blijven beweren dat Messi het vaak laat afweten op de belangrijke momenten. Niet alleen kent Messi een ratio van 1.00 doelpunten in zijn twee Champions League finales, kan ik nu wijzen op het artikel in het Amerikaanse tijdschrift, maar ook weet Time te melden dat Messi in 17 ontmoetingen met Real Madrid maar liefst 13 keer scoorde: 0.76 goals per wedstrijd. Dat is een hogere ratio dan zijn over-all gemiddelde. Messi is dus dodelijker in de wedstrijden die er echt om gaan.

Aan de andere kant geven de cijfers Argentijnen wel duidelijk recht van klagen. Messi scoort voor het nationale team namelijk slechts 0.29 doelpunt per wedstrijd. Hij schijnt er af en toe in de kleedkamer om te huilen, lees ik in Time. Hij zou er zelfs om zijn uitgescholden zijn door teamgenoot Burdisso. Ook de Argentijnse fans scholden hem uit.

Dat laatste komt niet door die 0.29, maar door het feit dat Argentijnen Messi niet ‘voelen’ – de verslaggever van Time magazine registreert dat wel, maar hij beschrijft het kil, afstandelijk, het lijkt het niet écht te begrijpen, de verontwaardiging blijft er doorheen schemeren. Voor Argentijnen is Messi echter vooral een Catalaan, geen jongen van Rosario, zijn geboortestad, waar hij op zijn dertiende vertrok. Ze hebben hem nog bijna nooit ‘live’ in een Argentijns stadion zien voetballen. Ze kennen Messi slechts van televisie.

Ik geef de Argentijnen op geen enkele manier niet gelijk, ze zouden blij moeten zijn met een speler als Messi, trots op wat hun voetbalcultuur nu weer heeft voortgebracht. Maar ik begrijp hen wel. Wat ze in de Verenigde Staten nog niet helemaal begrijpen, is, denk ik, dat voetbal niet alleen maar draait om meetbare prestaties, maar boven alles om liefde, emotie en gevoel.

Treurig voor elke Amerikaanse vrouwenvoetbalfan uiteraard, maar ook voor de neutrale fan. De Amerikaanse competitie is namelijk de sterkste ter wereld. Sterren als Hope Solo en de Braziliaanse Marta, alom gezien als de beste voetbalster ter wereld, spelen in de WPS. Wat zou jij zeggen als de Premier League besluit om volgend seizoen over te slaan?

Een kleine terugblik, een paar maanden geleden lag de NBA stil. De basketballers en de proforganisatie lagen met elkaar in de clinch over hun salarissen. Ze spelen inmiddels weer, maar de Europese topbasketbalclubs roken hun kansen. LeBron James, James Wade en Kobe Bryant werden door Turkije, Italië en Spanje gelokt om daar een paar maanden te spelen, voor een leuk salaris uiteraard. De Amerikaanse spelers behielden conditie en spelritme; de clubs trokken meer publiek.

Een stap terug naar het vrouwenvoetbal. De ontwikkeling in de VS biedt kansen voor het Nederlandse vrouwenvoetbal. Het vrouwenvoetbal in ons land ligt er, eerlijk is eerlijk, niet florissant bij. Elk jaar is de vraag maar weer hoeveel (semi)profploegen er deze keer met de competitie willen meedoen. De meeste wedstrijden trekken nauwelijks publiek. De sponsoring blijft achter.

Daarom, trek een zak geld en vraag aan Hope Solo of Marta om hier een paar maanden te ballen. Zet het vrouwenvoetbal in Nederland op de kaart zoals de MLS dat met Thierry Henry en David Beckham in Amerika met het mannenvoetbal probeert.

Ik weet het, het is een risico dat je neemt. Maar zelfs iemand die alleen maar mannenvoetbal kijkt, kent de namen Solo en Marta. Wellicht, dat is de gok die je neemt, willen deze personen zich, als ze weten dat de absolute top op de Nederlandse velden loopt, zich wagen aan een vrouwenvoetbalwedstrijd.

Maar KNVB, sponsors en clubs, snel handelen is verplicht. Zweden, na Amerika de beste vrouwencompetitie ter wereld, ligt op de loer. Daarom, bel morgen naar de VS en haal Hope Solo zo snel mogelijk naar Nederland.

Oh, en de boel ook nog eens in de fik steken. Zie lees meer.

Vanaf 0:40 seconden: ik vraag me af of die nog opstaat.

Ali B. op volle toeren is elke week weer genieten. Vorige week was RBDjan zo ontroerd dat hij de compositie van het lied van Margriet Eshuijs op zijn lichaam liet tatoeëren, zodat hij de herinnering altijd bij zich zou dragen. Zo gek is dat niet, Wesley en Yolanthe hebben een regel uit een lied van Coolio op zich laten tatoeëren.

Ook Priester was ontroerd. Voor het gebeuren kende hij Ronnie Tober niet, maar lopende de uitzending kreeg hij veel respect voor de ‘loopcarrière’ van de volkszanger. En het resultaat is dan ook schitterend, zoals hieronder valt te beluisteren. Met name de openingsregels geven me keer op keer kippenvel:

Het gevoel dat ze me geeft
Is niet met woorden te beschrijven
En m’n liefde voor dit meisje
Zit dieper dan ik laat blijken
Ik draag een masker van beton,
maar m’n fundering dreigt te bezwijken

Je hoeft geen Johan Cruijff te zijn om in één oogopslag te zien dat de jeugdopleiding van Ajax bij lange na niet meer is wat zij ooit was – en waarvoor zij ten onrechte nog steeds vaak gehouden wordt: een opleidingsinstituut dat van talenten goede voetballers maakt. Wie dit om onverklaarbare reden nog was ontgaan, hoeft alleen de wedstrijd Feyenoord – Ajax van afgelopen weekend nog eens een keer te bekijken (of de twee ontmoetingen met AZ eerder dit jaar).

Waar Feyenoord rauwe straatvoetballertjes omtovert tot stabiele elftalspelers, PSV de Marokkanen van Utrecht opleidt tot spelers die worden verkocht aan Barcelona en zelfs clubs als FC Twente, FC Groningen, AZ, Vitesse en NAC goede spelers uit de eigen opleiding produceren, presenteert Ajax al jaren slechts over het paard getilde semi-talenten (Erisken), hersenloze twitteraars (Van der Wiel), volstrekt overschatte voetballers (De Jong) en kleurloze aanvoerders (Vertonghen).

Ze zouden deze eerste maand van het jaar allemaal perfect in aanmerking kunnen komen voor De Gouden Kliko – de prijs die 11apen.nl aan het eind van het jaar toekent aan de meest tegenvallende voetballer in de Eredivisie. Eigenlijk zou de Ajax-jeugdopleiding als geheel genomineerd moeten worden, zoals Time Magazine ‘de demonstrant’ uitriep tot de persoon van 2011). Want op de shortlist prijken namelijk slechts twee namen, en beiden zijn Ajacieden: Daley Blind en Ricardo van Rhijn.

Van Daley Blind wisten we natuurlijk al wat langer dat hij niet kan voetballen. In ieder geval kan hij niet verdedigen – misschien moet hij het eens, net als De Jong, in de spits proberen, posities schijnen bij Ajax erg flexibel te zijn. Daley heeft geen snelheid, ik zie hem zelden een sliding maken – en al nooit een effectieve. Notoire nachtbraker Ruben Schaken liep hem er zondag weer eens aan alle kanten uit. Daley kijkt daar niet eens meer van op. Tegen Beerens was het niet anders. Van wie hij wel een meerderheid van de duels? Het moet een zegen te zijn om rechtsbuiten te staan in een wedstrijd tegen Ajax. Ik steek er mijn hand voor in het vuur dat zelfs ik (reserve vierde klasse amateurs) Daley in tien duels zeker twee keer weet te dollen.

En toch gaat de Kliko-prijs deze maand niet naar hem – zijn tijd komt ongetwijfeld later dit jaar nog wel. Nog meer typerend voor de schraalheid van de Ajax-jeugdopleiding vond de 11apen-kliko-jury zondag namelijk Ricardo van Rhijn. Een wel zeer beperkte verdediger. Liet zich werkelijk aan alle kanten voorbij lopen door John Guidetti, die drie keer scoorde. Het enige waardoor Van Rhijn opviel was zijn irritante discussiëren met scheidsrechter Björn Kuipers, alsof de snotneus al een hele meneer was. Arrogantie én middelmatigheid, de twee kenmerken die Ajax al jarenlang bij uitstek tekenen, verpakte dit knaapje negentig minuten lang in zijn voetbalpersoonlijkheid.

Ricardo zal wel trots getwitterd hebben naar zijn vriend Van der Wiel dat 010 geen indruk op hem maakte. Hij lijkt me namelijk echt zo’n type dat faalt zijn eigen falen te registreren. Hij lijkt me iemand die denkt dat hij wat betekent omdat hij bij het ‘grote Ajax’ speelt en daarom het liefst met een hakje uitverdedigt. Dat terwijl het trotse Ajax van weleer in wezen natuurlijk niets anders meer is dan een treurig provincieclubje zonder venijn, waar alleen nog de arrogantie als een dunne façade overeind staat te midden van een ineengestorte ravage van wat ooit kracht, inzicht en techniek was.

De Gouden Kliko 2012 gaat in januari naar Van Rhijn. Niets persoonlijks hoor Ricardo, de keuze valt vooral op jou omdat je nu eenmaal de meest recente overschatte exponent van de falende Ajax-jeugdopleiding bent. En te benijden ben je natuurlijk ook bepaald niet met dat team waarin je dit seizoen mocht debuteren.

Achttien jaar geleden won Nigeria de Afrika Cup. Topscorer van dat toernooi werd Rashidi Yekini. Dezelfde Yekini scoorde het eerste doelpunt ooit op een WK voor de Super Eagles. Misschien herinneren jullie je hem nog?

Het gaat niet zo goed met Rashidi Yekini.

Het verhaal gaat dat de neergang van Yekini ongeveer vijf jaar geleden begon. Toen nam de aanvaller afscheid van het profvoetbal. Dit keer definitief, na een aantal mislukte comebacks te hebben gemaakt. Yekini wilde een maatschappelijke carrière maken. Kort na zijn afscheid kwam hij een oude teammaat tegen, Ibraheem heette hij. Ibraheem vertelde Yekini over een idee dat hij had. Wat als hij zijn geld nou eens investeerde in de im- en export van sieraden en edelstenen? Schatrijk zouden ze worden!

Op een dag zouden Ibraheem en Yekini hun grote slag slaan. Deze investering zou ervoor zorgen dat ze nooit meer zouden hoeven werken. Met een enorme som geld begaf Ibraheem zich naar een wisselkantoor. Een criminele organisatie kwam er echter achter. Midden op straat werd Ibraheem neergeschoten. Het geld werd uiteraard meegenomen.

Yekini was nu zowel zijn vriend als zijn geld kwijt. Hij werd paranoia, vertrouwde niemand meer. De ster die Nigeria deed juichen in 1994 sloot zichzelf op in huis. Het werd erger en erger. Contact met vrienden of familie had Yekini niet meer. Hoewel hij nog leefde, had het leven hem verlaten. Buren zagen hem op een dag bezig met zijn spullen. Alles gooide Yekini het huis uit. Hij wilde niet meer leven met deze levenloze dingen. Toen alles op een berg lag, goot hij er benzine over en stak het in brand. Zonder een woord te zeggen liep hij zijn huis weer in.

Maar Yekini woont niet meer in dat huis. De laatste keer dat iemand hem zag, dwaalde hij doelloos rond in een sloppenwijk van de miljoenenstad Ibadan, de stad waar ooit zangeres Sade werd geboren. Yekini was vies, droeg gescheurde kleren, hij liep op zijn blote voeten. Hij praat vooral tegen zichzelf. Niemand behalve Yekini zelf begrijpt wat hij wil zeggen.

De voetbalbond van Nigeria gaf aan hem te willen helpen ‘omdat hij zoveel voor het land heeft betekend.’ Een rechtbank oordeelde vorige week dat de voetbalbond ontbonden moest worden. Yekini heeft niet veel geluk in zijn leven.

Met Yekini komt het waarschijnlijk niet meer goed. Het enige dat we voor hem kunnen doen is hopen dat iemand zich ooit over hem zal ontfermen. Gelukkig hebben we de herinneringen nog. Herinneringen aan de Super Eagles in 1994, het team dat toen de harten van voetbalminnend Nederland stal.

Dit artikel is gebaseerd op een artikel uit Sportbladet.

Verdedigers worden veelal gescout op hun aanvallende acties. Ten onrechte worden de pure verdedigers vaak over het hoofd gezien. Angelo Cijntje is zo iemand. Hij speelt al tien jaar voor Veendam en in meer dan 300 wedstrijden maakte hij maar zes doelpunten. Maar ondertussen is hij een onmisbare steunpilaar voor de Veendammers. Hij pakt ballen af en begint vaak direct aan de opbouw.

Toch speelt Angelo Cijntje nog altijd in de Jupiler League. Dit tot ongenoegen van zijn nicht. Onder de alias lady4real heeft ze een YouTube kanaal aangemaakt en een reeks goede acties van Cijntje op een rij gezet. Met haar eigen Pierrot wordt haar neef steeds professioneel aangeduid. En kijkend naar deze beelden vraag je je af: Hoe kan het dat Cijntje nooit is gescout door een topclub?

Belofte maakt schuld. En dus was het dokken voor de zoon van Teodoro Obiang Nguema. De zoon van de dictator van Equatoriaal Guinee had de spelers van het nationale team een bonus van in totaal ongeveer 760.000 euro beloofd als zij zaterdag zouden winnen van Libië. Dat deden de semiprofs van het gastland, en dus zijn zij opeens rijk.

Zoon Nguema was bovendien in een gulle bui. Toen hij afgelopen week bij het spelershotel aankwam met een enorme zak geld besloot hij ook meteen maar even 30.000 euro uit te keren voor elk gescoord doelpunt. De wedstrijd tegen Libië eindigde in 1-0, maar toch trok de dolgelukkige zoon Nguema 60.000 euro tevoorschijn. Er was immers ook een tweede, afgekeurd doelpunt. En zo’n scheidsrechtersdwaling mocht de financiële pret van zijn spelers niet drukken.

Nguema kan het geld overigens missen. Zijn vader onderdrukt de bevolking van het kleine, tropische oliestaatje al sinds 1979. Gemiddeld genomen is iemand in Equatoriaal Guinee even rijk als iemand in Spanje. Maar toch leeft bijna driekwart van de bevolking ruim onder de armoedegrens. De familie Nguema laat het geld daarentegen graag rollen – net als de bal.

Oplossingen zoals in Niger, waar de overheid sinds enige tijd een extra belasting heft op mobiel bellen ten behoeve van het nationale elftal (het land zegt zelf niet genoeg geld te hebben om de spelers te betalen), is dus niet nodig. Zoon Nguema stelde zijn team zelfs nog een keer zo’n zelfde beloning in het vooruitzicht als de jongens van Equatoriaal Guinee ook zouden winnen van Senegal. En wat gebeurde er: inderdaad, ze wonnen met 2-1.

Aan het eind van deze Afrika Cup telt Equatoriaal Guinee dus op zijn minst elf miljonairs extra. Zo fungeert het toernooi dus op bescheiden schaal als een soort herverdelingsmechanisme van de welvaart. Alleen jammer dat Nguema dit niet heeft gedaan voor de start van het toernooi, want dan hadden er misschien af en toe ook nog wat toeschouwers in het gloednieuwe stadion gezeten. Nu kan bijna niemand in het schatrijke Afrikaanse land een kaartje van vijftien euro voor een wedstrijd betalen.