Maar nu gaat alles veranderen. Er komt een heuse BeNe League. Bij de mannen wordt er al jaren over gepraat, maar de vrouwen doen het gewoon. Nederland en België bundelen de krachten om tot een sterkere competitie te komen.

En alsof dat nog niet mooi genoeg is, hebben Ajax en PSV besloten mee te doen aan deze League. Ajax pakt de zaken serieus aan en trekt Marleen Molenaar, de Martin van Geel van het vrouwenvoetbal, aan als manager. PSV lijkt wat voorzichtiger en gaat samen met FC Eindhoven een team vormen.

Let op mijn woorden: dit is de doorbraak voor het vrouwenvoetbal. Het is irrationeel, maar vrouwen in een Ajax- of PSV-shirt spreken toch meer aan dan vrouwen in een shirt van Willem II of FC Utrecht. In welk shirt ze ook spelen, 11apen blijft de vrouwen natuurlijk volgen!

Het is een vreemde tijd. Slechts drie weken en dan begint al het EK Voetbal, maar nog altijd lijkt het toernooi nog niet helemaal te leven in Nederland. Misschien is het de economische crisis, misschien is het het slechte weer, misschien de onbereikbaarheid van de Oekraïne, maar ik heb echt nog bijna geen oranje geschilderde huizen gezien, laat staan volledig oranje straten. Zul je zien, worden we zometeen eindelijk weer eens Europees kampioen, staat er op 2 juli geen hond langs de grachten.

Dat moeten de Party Animals hebben willen voorkomen. Laat ik voorop stellen dat ik het fantastisch vind dat die oude gabbers nog bestaan. Toch een beetje de Rolling Stones van de housemuziek – al is de samenstelling van de Party Animals wel volledig gewijzigd. Ik ben er mee opgegroeid, al was ik zelf ‘alto’ en moesten echte gabbers dus niets van mij hebben - en ik destijds niets van de Party Animals. Maar met de tijd krijgt alles iets nostalgisch.

Dat de Party Animals nu dus een heuse Oranjekraker hebben opgenomen (weliswaar voor een commercial, maar goed, wat maakt dat nou uit, die jongens zijn nooit echt vies geweest van wat commercie), doet mij dus deugd. De titel is ook al zo lekker pakkend, en ook zo heerlijk ouderwets gabber-simpel: ‘I like Oranje.’ Ik vind het prettiger luisteren dat dat jengelnummer van Shakira twee jaar geleden in Zuid-Afrika – al ging dat natuurlijk ook niet specifiek over het Nederlands elftal.

I like Oranje, en I like de Party Animals. Wat heeft een mens meer nodig? Oranjefans, word wakker! Dit wordt het allermooiste en meest succesvolle EK voor Oranje ooit. Dat kan haast niet anders.

Dus wanneer je visualiseert dat je iets doet, heb je meer kans dat het vervolgens ook lukt. Het klinkt zweverig en dat is het ook, maar probeer het maar eens zelf.

Iemand die hier ook in gelooft, is Wayne Rooney. Hij wil altijd zo snel mogelijk weten in welke tenues de eerstvolgende tegenstander speelt. Dan gaat hij dagenlang visualiseren hoe hij uit allerlei standen scoort en niet zelden lukt het dan ook in de wedstrijd.

Daarnaast heeft hij altijd goed gekeken naar Jari Litmanen. Niet toevallig ook één van mijn helden. Wayne en ik zitten helemaal op één lijn. Het verschil is dat hij bij Manchester United voetbalt en ik met de visualisatietruc af en toe scoor in de reserve zesde klasse.

En ik dacht die Noren zo van het fair play waren. Ze domineren, samen met Zweden, het Fair Play Klassement sinds de oprichting ervan. Dat zelfde klassement waardoor degradant Excelsior Europa in had gekund, ware het niet dat Twente dit door schaamteloos slecht te voetballen voor ze heeft verpest. Maar dat terzijde. Het gaat om het volgende. De voetbaletiquette schrijft voor dat de bal teruggespeeld wordt nadat de tegenpartij de bal buiten de lijnen heeft getrapt voor een blessurebehandeling. Meestal gaat de bal dan terug naar de keeper, zodat vanaf daar het spel kan worden hervat. Tenminste dat doe je als je wat fatsoen in je donder hebt.

Blijkbaar gaat dit wel eens fout. Jan Vertonghen deed het al eens. En afgelopen zondag overkwam het de Noorse speler Erik Mjelde tijdens de wedstrijd Brann – Lillestrom. De arme man wilde de bal vanaf een metertje of 50 – 60 terugspelen naar de keeper van de tegenpartij, maar door een verraderlijk stuit, glipte de bal achter de doelman in het doel. Beetje lullig. Kun je wel wat je schouders op staan halen, maar de regels stellen dat het doelpunt, hoe onterecht ook, op het scorebord wordt bijgeschreven. En het was opeens 4 – 2 voor Brann. Eerlijk als de Noren zijn, gunde Brann de spits van Lillestrom na de aftrap een vrije doortocht. Zo zijn ze dan wel weer

Een andere groep krijgt ten onrechte minder erkenning: de voetbalmoeders. Neem Gerrie Vuurboom uit Enschede. Zij heeft het hele seizoen nog geen minuut gemist van de A1 van Victoria ‘ 28 waarin haar zoon Diego in speelt.

Je kunt je dus voorstellen hoe groot de straf voor haar was toen ze een wedstrijd geschorst werd na een onbenullig akkefietje in de kantine. Gelukkig vond haar man een oplossing. Er werd een hoogwerker gehuurd en Gerrie kon de wedstrijd gewoon bekijken.

Dit soort vrouwen is onmisbaar. Robben, Sneijder en Huntelaar hadden nooit de top bereikt zonder de onvoorwaardelijke steun van hun moeder. Gelukkig krijgen ze nu eindelijk erkenning in het boek Voetbalmoeders. Hierin doen elf moeders hun verhaal en geven ze het recept van de favoriete maaltijd van hun zoons. Als dat geen bestseller wordt, weet ik het ook niet meer.

Joey Barton, de aanvoerder van Queens Park Rangers, liet zich in de kampioenswedstrijd van Manchester City dit weekend weer eens even als vanouds gaan. Een elleboog in het gezicht van Tevez leverde hem al een rode kaart op. En met dat rood op zak, schopte hij bij het verlaten van het veld en passant ook nog even Aguëro van achteren neer. Mede dankzij de volstrekt onnodige kaart verloor QPR in de laatste seconde van de wedstrijd: Manchester City kampioen, QPR ternauwernood niet gedegradeerd (dat was tijdens de wedstrijd nog wel een mogelijkheid).

Maar Barton heeft natuurlijk een reputatie hoog te houden. Hij is immers vaak beschreven als de vuilste speler in de Premier League. In 130 wedstrijden voor Manchester City, aan het begin van zijn carrière, kreeg hij bijvoorbeeld maar liefst 39 gele en drie rode kaarten te zien. En daarna volgden er nog vele bij Newcastle United en nu dus QPR.

Ook buiten het veld slaat Barton overigens regelmatig van zich af. Dat zit in de genen. Broer Michael zit een levenslange straf uit wegens moord.

Joey zelf kwam in 2005 in het nieuws, omdat hij om twee uur ’s nacht een voetganger had aangereden met zijn auto. Het slachtoffer brak een been. Twee jaar later werd hij beschuldigd van mishandeling van een taxichauffeur.

In 2008 werd Joe zelfs veroordeeld tot een gevangenisstraf van zes maanden vanwege zijn aandeel in een vechtpartij voor de McDonalds. Daarvan zat hij 77 dagen uit, voordat hij vervroegd vrij kwam.

Ook werd hij in 2008 voor vier maanden geschorst door Manchester City, nadat hij teamgenoot Ousmane Dabo te lijf was gegaan tijdens een training. Dat incident eindigde zijn loopbaan bij de club van zijn jeugd. Later zou hij ook nog een keer langdurig door de FA worden geschorst, nadat hij Morten Gamst Pedersen van Blackburn Rovers in de buik had gestompt tijdens een wedstrijd.

De kans dat Joey Barton na het incident van afgelopen zondag weer wat maanden op de tribune mag spenderen, is aanzienlijk.

11apen.nl stuitte overigens op een top-5 van wat recente ‘hoogtepunten’ van Joey. Die willen wij je uiteraard niet onthouden.

En op 13 mei 1984 neemt een groot voetballer afscheid van zijn actieve carrière als profvoetballer. Tien minuten voor het einde van de wedstrijd Feyenoord-PEC Zwolle wordt Johan Cruijff met een symbolische rode kaart van het veld gestuurd. Zijn vervanger luistert naar de naam Mario Been. Op 37-jarige leeftijd neem Cruijff afscheid met een landstitel, de KNVB-beker en met de titel Voetballer van het Jaar.

Na zijn afscheid gaat Cruijff aan de slag als technisch adviseur bij Roda JC, om het seizoen erna zijn hart te volgen door technisch directeur te worden bij Ajax. De rest van zijn loopbaan zou hij alleen nog actief zijn voor zijn grote liefdes Ajax en Barcelona.

Het recente succes bezorgde hem tranen in de ogen. Hoe de jongens ‘hard gevochten hebben voor het embleem F, Rotterdam, 010, alles erop en eraan, je weet toch’. Mensen die denken dat Royston niet meer gemotiveerd is, hebben het mis. Hij heeft nog altijd passie voor het spelletje. Alleen ‘het leven eromheen maakt hem een beetje moe’.

Ik hoop dat Royston beseft dat Feyenoord wat minder kan betalen dan hij de afgelopen jaren gewend is. Maar mocht hij daar genoegen mee nemen, dan is er een schitterende transfer in de maak. Eentje die de terugkeer van Mark van Bommel doet verbleken en van Feyenoord weer een serieuze titelkandidaat kan maken. Geen woorden, maar daden, standaard.