Het is definitief: Anelka is uit de Franse selectie gezet door bondscoach Domenech. Frankrijk was al het lachertje van dit WK. Ze zijn zo goed als uitgeschakeld en hun spel is niet om aan te zien. Het is al jaren hommeles in Frankrijk, maar nu is de bom definitief gebarsten. De spelers hebben een hekel aan elkaar en allemaal hebben ze een hekel aan Domenech. Alleen Gourcuff kan goed opschieten met Domenech, maar daar heeft iedereen dan weer de grootste hekel aan. Anelka was een van de slechtste spelers tegen Mexico. Hij leek er in het geheel geen zin in te heben, maar was toch woest toen hij gewisseld werd, wat hij uitte met de woorden ‘Va te faire enculer, sale fils de pute’, vrij vertaald: ‘Ga jezelf neuken, vuil hoerenjong’. Zoiets zeg je niet tegen je coach, vind ik. Domenech durfde natuurlijk niks te doen, maar nu de woorden van Anelka op de voorpagina van L’Equipe staan, kon hij niks anders doen dan Anelka alsnog naar huis sturen. En dan is het nu vooral niet hopen op het wonder dat Frankrijk alsnog de volgende ronde bereikt, want het is het beste als deze lijdensweg zo snel mogelijk tot een einde komt. Voor Domenech, de spelers, het Franse volk en vooral de kijkers naar het WK.

Japanners zijn lieve mensen. Ze werken hard, knikken altijd hun hoofd als je iets vraagt en schoppen nooit problemen. Ze zijn al jaren vaste deelnemer op het WK, maar hebben nooit succes. Dat geeft allemaal niks, Japanners zijn te bescheiden om daar echt teleurgesteld over te zijn. Maar daar komt nu verandering in. Keisuke Honda laat in een interview in de Voetbal International niets heel van dit stereotype beeld. ‘Wij gaan winnen van Nederland’ laat hij weten. ‘Japanners geloven allemaal in zichzelf. Dat zouden de Nederlanders ook eens moeten doen.’ En geloven in zichzelf doet Honda. Thuis heeft hij op de muur zijn doelstellingen geschreven. Hij wil wereldkampioen worden en zo snel mogelijk een transfer realiseren naar Real Madrid, waar hij minimaal zo goed als Messi wil zijn. Hij heeft vier man entourage: een pr-chef, een tolk en twee mensen ‘die de hele dag tv-beelden opnemen’. Daarnaast laat hij zijn vaste haarstylist elke twee weken vanuit Tokio naar Moskou vliegen om zijn uitgroei weer te blonderen. Hoog tijd dus om Honda met beide benen op de grond te zetten. Vanmiddag om 13:30 uur, plaats van handeling: het Moses Mabhida-stadion in Durban.

Update: Missie geslaagd. Nederland verslaat Japan met 1-0. Honda kwam niet in het stuk voor.

Daar zaten ze dan, met z´n tweetjes. Het Green Point Stadium in Kaapstad is tot de laatste stoel uitverkocht. Prince William en Harry waren blij dat ze erbij konden zijn. Het land, de ambiance, de eenheid; het zou een prachtige avond voor Engeland worden. De twee prinsjes genoten met volle teugen. Negentig minuten voetbal later. De wedstrijd is afgelopen, iedereen is uiteraard teleurgesteld, maar als hun helden van Slovenië winnen, zijn ze alsnog door naar de volgende ronde. Maar Harry ,wat zie ik daar? Wat schreeuwt onze held Rooney tegen ons? Dat is niet netjes, Wayne!

Het WK is precies een week aan de gang en laten we eerlijk zijn: tot nu toe is het ruk. Slecht voetbal, weinig doelpunten, laag tempo en irritante toeters waar je he-le-maal gestoord van raakt. Het niveau van de 32 landen is zo belabberd dat de media zich voor het gemak maar richten op allerlei randzaken. Olifanten op de weg, de maniertjes van El Diego, het haar van Elia, lekker wijven in een oranje jurkje, de Zuid-Afrikaanse beveiliging die bijna net zo slecht is als de keeper van Engeland en de streken van Robinho, het Braziliaanse wonderkind dat zich tijdens de training vooral bezig houdt met het bedenken van leuke dansjes tijdens het vieren van een doelpunt. Niet dat-ie ooit scoort, maar je weet het maar nooit. En zo staan de kranten en de websites vol met interessante weetjes die geen bal te maken hebben met wat er binnen de lijnen gebeurt.

Mijn favoriete non-nieuws van de afgelopen dagen ging over Robbie Earle, oud-spits van onder meer Wimbledon, die tegenwoordig voetbalwedstrijden analyseert. Kort samengevat: Earle kreeg van ITV, de zender waar hij voor werkt, een aantal WK-kaarten om diverse wedstrijden bij te wonen. Maar de Jamaicaan besloot de tickets te verpatsen en zo onder meer ‘onze’ Bavaria Girls toegang te verlenen tot een aantal stadions. De Britse kwaliteitskranten ontdekten de actie van Earle, die op zijn beurt weer glashard ontkende, maar het leed was al geschied. ITV heeft hem op staande voet ontslagen. Blijkbaar is het not done om kaartjes te verkopen aan jonge, Nederlandse meisjes. Maar Robbie heeft het eigenlijk wel goed bekeken. Lekker wat geld verdiend en voor hem geen snikhete stadions, vuvuzela-terreur en saai, laf voetbal meer. Nu kan-ie thuis op de bank een filmje opzetten, lekker ontspannen en pas bij de halve finales (let op mijn woorden: Engeland - Brazilië en Spanje - Duitsland) inschakelen. Wat blijft hem een hoop ellende bespaard. De ontslagen analyticus had het eigenlijk wel goed gezien.

Frank Snoeks had het gisteren al in de gaten tijdens de wedstrijd van thuisland Zuid-Afrika tegen Uruguay. Steven Pienaar moest in korte tijd maar liefst tweemaal de veters van zijn Adidas-schoenen strikken. Snoeks schreeuwde moord en brand. En terecht. Want dit kan niet. Het verkeerd strikken van je veters kan funest zijn. Een WK wordt immers gewonnen op details, of verloren in het geval van Zuid-Afrika. Bij de redactie van het wetenschappelijke tijdschrift Nature zijn zich daar ook van bewust. Omdat wiskundige berekeningen niet aan voetballers moeten worden overgelaten, heeft Nature Burkard Polster van de Monash University in Australië bereid gevonden om uit te zoeken What is the best way to lace your shoes?  Het is duidelijk dat het Australisch elftal al ruimschoots heeft geprofiteerd van de kennis van Polster. Of is het toeval dat de veters van de Aussies perfect op de plek bleven in de wedstrijd tegen Duitsland? Lees meer… »

Vanmiddag is het dan echt een feit: Evert ten Napel zit voor de allerlaatste keer in het commentaarhok. Griekenland - Nigeria is zijn laatste wedstrijd. Evert-fans in het hele land zoeken elkaar op om voor de laatste keer het onvolprezen Evert-Bingo te spelen. Ten Napel geldt onder kenners al jaren als de beste commentator van Nederland. Hij ziet zichzelf als een man van het volk, maar bij een peiling van de Telegraaf won Jack van Gelder deze week met grote afstand. Hij kreeg 47 procent van de stemmen, terwijl hij alleen radio-commentaar doet. Hij heeft zijn populariteit natuurlijk te danken aan zijn bekende tv-kop en zijn successen in de musicalwereld. Ten Napel kreeg 17 procent van de stemmen, twee procent meer dan teletekstpagina 888. 15 procent van de bevolking zet blijkbaar liever het geluid uit dan naar welke commentator dan ook te luisteren. Prima natuurlijk, maar ik, Apie Baantjer, wil straks geen seconde missen van Evert ten Napel. Nu maar hopen dat hij niet overstemd wordt door de vuvuzela’s.

Nike, Adidas en Puma tasten diep in de buidel om een positief imago uit te stralen. En hoewel ze nationale teams sponsoren, dure spotjes maken en vele vierkante meters aan reclameruimte kopen, geloven we ze toch niet. Dit zijn gewoon commerciële bedrijven, die ons willen doen geloven dat ze niet fout zijn. Waarom? Omdat het zo is. Maar dan Legea. Dit Italiaanse sportmerk, in 1990 opgericht in het historische centrum van Pompei, doet aan deze onzin niet mee. Geen praatjes, gewoon laten zien dat je fout bent. De Wijze Aap houdt daar wel van, eerlijkheid. Legea sponsort geen Brazilië, Spanje, Portugal of Nederland. Niks geen gladde praatjes. Legea gaat namelijk voor de foute regimes.

Lees meer… »

NOS-voetbalcommentator Frank Snoeks heeft last van stalkers die hem tijdens de wedstrijd afleiden. Dat blijkt uit onderzoek van 11Apen.nl. Waar Snoeks gisteren tijdens Nederland-Denemarken rustig zijn werk kon doen blijkt hij bij de EK-finale twee jaar geleden gehinderd te zijn door een viertal schavuiten. Zij claimen in onderstaand filmpje ‘fans’ te zijn maar u en ik weten wel beter.

Dit soort doerakken zijn de ware voetballiefhebber een doorn in het oog omdat het Frank hindert in zijn commentaar, waarmee hij gisteren de Nederlandse winst op Denemarken duidde. De taaltechnische hoogstandjes die hij de lucht in slingerde deinden schitterend voort op de vibraties van de vuvuzela’s. De mooiste vondst van de middag: Deens is een lastige taal maar volgens Snoeks beheersen de Denen het prima. Frank is een baas, ook al is niet iedereen die mening toegedaan.

Aan de heren en dames van de NOS: wilt u voortaan voorkomen dat dit soort zogenaamde fans de audioverbinding met Frank saboteren om zo dichter bij hun idool te komen? Dank u.

We kennen het verhaal nu onderhand wel. Noord-Korea was dé verrassing van het WK 1966. De roodhemden haalden daar de kwartfinales en schakelden daar, in een groep met hun kameraden uit de Sovjet-Unie, Italië uit. De Grote Leider trots, mede-Maoisten trots, eind goed, al goed. Dit jaar doet de Democratische Volksrepubliek Korea voor het eerst sinds 1966 weer mee met de grote jongens. Maar of Brazilië nu echt bang moet zijn voor de communistische Aziaten? Waar zijn die Koreanen in hemelsnaam mee bezig? Kijk en oordeel zelf.

Het WK is drie dagen oud en hét verhaal tot nu toe is natuurlijk de Jabulani. Van de 13 doelpunten zijn er twee veroorzaakt door enorme keepersblunders op afstandsschoten. Grootheden als Hans van Breukelen en Hans Vonk hadden vooraf al aangekondigd dat we de gekste doelpunten zouden zien door toedoen van die zwabberbal. Een snelle analyse van mijn kant leert echter dat het wel meevalt met dat zwabberen. Natuurlijk zal het een rol spelen, maar de hysterie eromheen is nog veel belangrijker. Wat doet het met het zelfvertrouwen van een keeper als hij maandenlang hoort dat de bal compleet onvoorspelbaar is? En wat als iemand als Van der Vaart aankondigt veelvuldig vanaf 50 meter op doel te gaan schieten? Dan wordt hij natuurlijk onzeker. Zo gauw er een schot op doel komt, gaat hij nadenken en bibberen. En dat moet een keeper niet doen. Gelukkig hebben wij Stekelenburg, en dat is een ijskonijn. Hij bevestigt mijn lezing: Als je bang bent, roep je het juist over je af. Je kunt het er elke keer over hebben, maar ik kan er toch niets aan veranderen.